CLOSER TO START OVER

Κύκλοι ... αυτό είναι η ζωή μας και όσο και αν το έχουμε διαβάσει , το έχουμε πεί ποτέ μα ποτέ δεν το καταλαβαίνουμε ακόμα και όταν βρεθούμε να σερνόμαστε ..κυκλικά.

Μαζεύτηκαν και πάλι πολλά μέσα μου και πρέπει να αρχίσω να τα ζωγραφίζω με μαύρες δικτυακές κουκίδες ....σύντομα.

HUMAN BOOKS

Σκέφτομαι πολύ αυτό το διάστημα . Καταστάσεις , παρελθόν , πιθανό μέλλον, ανθρώπους που ήταν , είναι και ίσως είναι δίπλα μου , κοντά ή μακριά , λάθη , αποφάσεις....

Σε μια από αυτές τις σκεπτόμενες διαδρομές μου , κατάλαβα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι σαν ένα βιβλίο στα ράφια και στις βιτρίνες ενός κοσμικού βιβλιοπωλείου που ανοίγει ορθάνοιχτα της πόρτες του σε εμάς.

Συναντάμε πολλούς ανθρώπους στα βήματα μας στην ζωή όπως και βιβλία και όμως μόνο ελάχιστα επιλέγουμε (ή μας επιλέγουν) .Αυτούς οι οποίοι μας επιβάλλονται σπάνια τους θυμόμαστε όταν τους "διαβάσουμε".

Σε άλλους πάλι δεν ξεπερνάμε την 1η σελίδα .

Άλλους διαβάζοντας τα περιεχόμενα και μόνο νομίζουμε ότι τους ξέρουμε.

Άλλους πάλι τρέχουμε να διαβάσουμε την τελευταία σελίδα τους γιατί μας κουράζουν και άλλους δυστυχώς σπεύδουμε να τους φέρουμε κοντά μας εξαιτίας του εξώφυλλου και μας απογοητεύουν μόλις κοιτάξουμε μέσα τους...

BUCKET LIST part XVMII(!)

Σκουριασμένος νοιώθω μετά τόσο καιρό που γράφω εδώ στο γνώριμο καταφύγιο μου της μοναξιάς.

Κύκλοι έκλεισαν στο διάστημα αυτό της σιωπής μου. Νέες πόρτες άνοιξαν , διαδρομές έγιναν με νέα δεδομένα . Άνθρωποι έφυγαν μακριά μου με τρόπο που δεν περίμενα ποτέ μου , βγάζοντας προσωπεία που έντεχνα είχαν πλάσει με τα χρόνια για να καλύψουν την γύμνια τους και άλλοι πάλι ήρθαν τόσο κοντά , όπως δεν πίστευα ότι θα γινόταν.

Ίσως όμως έτσι είναι , όταν κάτι είναι γραφτό να μην γίνει και τίποτα δεν μπορεί να το κάνει να συμβεί. Ούτε η μοίρα , ούτε η δύναμη ενός πλάσματος με κοκκινο-μπλέ στολή....

Τα λόγια , τα αισθήματα , οι σκέψεις μένουν μετέωρες και μας ενοχλούν σε κάτι στιγμές δύσκολες εσωτερικής ανασκόπησης , βαθιών αναστεναγμών ή σε εκείνα τα δευτερόλεπτα αναπόλησης που μοιάζουν αιώνες.

Είπαμε ρυτίδες στο πρόσωπο , γραμμές στην παλάμη , χαρακιές στην καρδιά και στο μυαλό. Πονάνε και αφήνουν το στίγμα τους αλλά με τον χρόνο γίνονται πιο αμυδρές , μαλακώνουν.

Ξεκινάω σε λίγες ώρες μια μακρινή αποστολή . Σε πραγματικά χιλιόμετρα και σε έτη φωτός μέσα μου. Στην προσπάθεια να σβήσω ακόμα κάτι από την λίστα μου , θα βουτήξω ακόμα πιο βαθιά μέσα στα όνειρα και στις φοβίες μου, κάνοντας κάτι που ονειρευόμουν από παιδί ακόμα.

Νοιώθω έντονα εκείνο το συναίσθημα μέσα μου ,το προ καταιγίδας, την αναταραχή , εκείνο το πριν βουτήξεις από τον βατήρα εκεί ψηλά , πριν σκύψεις να την φιλήσεις για πρώτη φορά , όταν βγάζεις τις βοηθητικές στο ποδήλατο και ξεκινάς την πρώτη ελεύθερη βόλτα, όταν κρατήσεις για πρώτη φορά το παιδί στην αγκαλιά σου. (έγινα κατανοητός νομίζω γιατί μπορώ να συνεχίσω για καμιά 100-στη post ακόμα με αυτή την περιγραφή!)

Αυτά αγαπητοί μου. Ελπίζω να επιζήσω και να είμαι και πάλι κοντά σας με πλούσιο υλικό από την εμπειρία αυτή για να σας μεταφέρω....

BIRTHDAY

Little known fact:

Long ago, in Julie Schwartz's "Answer Man" letter columns, we learned that Superman's birthday was on April 16th - meaning that Superman only had a birthday once every four years! Apparently, this is Superman's equivalent birthday according to the Earth calendar; Krypton's calendar was slightly different, with eighteen Kryptonian years for every twenty-five years on Earth. Presumably, Superman also has a Kryptonian date for his birth that he celebrates, just as Jewish children have a birthday in the Hebrew calendar. Make of that what you will.

LIFE

Μου συμβαίνουν πάρα πολλά αυτό το διάστημα, σε προσωπικό επίπεδο. Μερικά από αυτά πολύ ευχάριστα , άλλα δυσάρεστα πολύ που πονάνε περισσότερο.

Όλα όμως με μαθαίνουν πράγματα για τους άλλους , για μένα , για την ίδια την ζωή.

Ναι , δεν ντρέπομαι να το πω , στα 38 (χρόνια καλά σε όλα τα Κριαράκια εκεί έξω) μου και ακόμα μαθαίνω για όλα αυτά που προανέφερα , δυστυχώς με τον δύσκολο τρόπο.

Ξεκινάμε όλοι από την ίδια αφετηρία στην ζωή μας είτε σε αυτόν τον πλανήτη είτε σε άλλον μακρινό . Η αρχή είναι όμως ίδια για όλους. Μπορεί κάποιος να έχει καλύτερα εφόδια υλικά ή πνευματικά αλλά όλοι μας ριχνόμαστε στην θάλασσα της ζωής χωρίς προειδοποίηση και μαθαίνουμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να κολυμπάμε. Κανένας δεν πνίγεται πιστέψτε με , πάντα βρίσκει τον δρόμο του , μπορεί να καθυστερήσει λιγάκι ή να μην τα καταφέρει να φτάσει εκεί ακριβώς που ήθελε , αλλά πάντα επιπλέουμε όλοι μας και πάντα μαθαίνουμε το κολύμπι στα κύματα.

Πολλές φορές συναντάμε ανθρώπους στην διαδρομή μας αυτή , που θαυμάζουμε , που αγαπάμε , που μισούμε , που ανταγωνιζόμαστε και όμως ο καθένας μας την διαδρομή του την κάνει μόνος του. Δεν έχει σημασία αν θα κοιμηθείς με κάποιον , αν θα του κρατάς το χέρι , αν θα τον κοιτάς στα μάτια μια ζωή , την διαδρομή της ζωής σου πρέπει να μάθεις να την κάνεις πρώτα μέσα σου .

Μόνο έτσι τελικά γνωρίζεις τα μέσα σου , τα εσώψυχα σου , ξεπερνάς τα κόμπλεξ σου και ξεχωρίζεις τι σου αξίζει και τι θέλεις πραγματικά στην ζωή σου. Αν είσαι τυχερός όλες αυτές τις διαδρομές και διαπιστώσεις τις κάνεις νωρίς . Αν όχι ... υπάρχει και η άλλη ευκαιρία που Σου δίνει ...

Δεν έχει σημασία και νόημα να προσπαθείς να αλλάξεις τους άλλους για να ταιριάσουν μαζί σου ή εσύ ο ίδιος να προσπαθείς να αλλάξεις τόσο ώστε να γίνει συμβατός ή αρεστός σε κάποιον ή κάποια, γιατί στο τέλος χάνεις αυτό που ήσουν και μετατρέπεσαι σε μια θολή εικόνα του εαυτού σου. Μια κακή απομίμηση που δεν πλησιάζει ούτε την αρχή , ούτε το τέλος.

Δεν έχει επίσης σημασία ή νόημα να προσπαθείς να αλλάξεις την άποψη και την εικόνα που έχουν οι άλλοι για σένα. Το καλύτερο να κάνεις , η εικόνα σου που θα σχηματίσουν θα είναι η τελευταία που θα έχουν από σένα. Μπορεί να μετακίνησες βουνά , να χώρισες θάλασσες στην μέση , αλλά αν χύσεις τον καφέ , πάει αυτό ήταν . Ακραία παραδείγματα , ακραίες καταστάσεις αλλά ελπίζω να γίνομαι κατανοητός.

Στο τέλος ο καθένας πρέπει να ολοκληρωθεί (αν καταφέρει να βγει ζωντανός στην ψυχή από την διαδικασία αυτή) . Αν υπάρξουν κάποιοι που θα είναι κοντά σου σε αυτή την διαδικασία , πραγματικά κοντά σου , κράτα τους κοντά σου μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου και δώσε τους και εσύ τα πάντα , είτε φοράς στολή είτε όχι .... το αξίζουν.

HELPING HANDS

Και κάθεσαι στην βροχή που πέφτει ασταμάτητα πάνω σου. Κάθε σταγόνα την νιώθεις πια να σε πονά .

Το κρύο είναι πολύ και έρχεται πιο πολύ από μέσα σου παρά από έξω.

Φυσάει και δεν κουνιέται φύλλο.

Σκοτεινά και είναι κιόλας περασμένο μεσημέρι. Έχει πάει κοντά 5 το απόγευμα.

Γυρνάς το κεφάλι σου προς τους ουρανούς που είναι κλειστοί , γεμάτοι μαύρα αδιαπέραστα από τον ήλιο σύννεφα και νιώθεις να γλιστράς όλο και πιο πολύ μέσα στο λασπωμένο χώμα.

Νιώθεις το κορμί σου να χάνεται μέσα στην λάσπη και όμως εσύ δεν κάνεις την παραμικρή ενέργεια για να σωθείς. Δεν κουνάς ούτε δάχτυλο.

Η στολή σου ποτίζει σιγά σιγά από την λάσπη που φτάνει γρήγορα τον λαιμό σου και σε πνίγει ελάχιστα σε σχέση με τις λέξεις που ήθελες να της πεις και δεν πρόλαβες .

Κλείνεις τα μάτια σου και βλέπεις για τελευταία φορά το πρόσωπο της .

Ανοίγεις τα μάτια και τα πάντα είναι σκοτεινά . Έχεις ξεκινήσει το ταξίδι σου μέσα στο σκοτεινό εαυτό σου...μέσα στην δική σου λάσπη από άσχημα συναισθήματα .

Και τότε γίνεται κάτι μοναδικό . Κάτι νιώθεις να σου ψιθυρίζει στο αυτί σου μέσα στο σκοτάδι σου και απλώνεις το χέρι σου.

Διστάζεις στην αρχή αλλά τελικά το κάνεις. Είναι κάτι που σε τραβά προς τα πάνω με τόση δύναμη όσο όλα εκείνα που σε τραβούσαν κάτω και όμως το κάνουν τόσο όμορφα , με τόση γλύκα , με τόση ευκολία . Διαπιστώνεις ότι δεν ήταν μόνο ένα χέρι που σε τράβαγε προς τα πάνω αλλά πολλά , και ήταν εκεί τόσο καιρό απλά εσύ δεν τα έβλεπες . Ήσουν τυφλός από επιλογή . Τυφλός από αγάπη . Έπρεπε να πέσεις για να μάθεις να περπατάς πάλι από την αρχή.

Όλα τους ήταν εκεί . Και όλα τους είχαν διαφορετικό τρόπο να σου σταθούν,

ένα τηλεφώνημα , μια αγκαλιά που γέμισε την ψυχή σου σε μία στιγμή, μία αυθόρμητη βόλτα στο πουθενά με όχημα μια συζήτηση που δεν τελειώνει ,ένα SMS με αλήθειες και κουράγιο να σου φτάσουν για δέκα ζωές, ένα μήνυμα στο MSN , ένα λουλούδι που βρέθηκε στο δρόμο σου το πρωί, ένα χαμόγελο τόσο ζεστό όσο ο ήλιος που προσπαθεί να λάμψει εκεί πάνω και δεν ζητάει τίποτα για αντάλλαγμα από σένα.

Όλα εκεί . Ήταν πάντα εκεί. Μέσα μου. Μέσα τους . Σε αυτούς που ήθελαν να δουν.

Σε αυτούς που άξιζαν.Στους "διαφορετικούς" εκεί έξω. Στους "περίεργους" που χαμογελάνε όταν δούνε ένα σύννεφο να γίνεται πειρατικό καράβι σε μια στιγμή , που παρακολουθούν τα cartoons με πιο πολύ αγωνία από τα 5-χρονα παιδιά τους , που βουρκώνουν όταν ένας από εμάς δεν νοιώθει καλά και τον "ακούνε" περίεργα στο τηλέφωνο ή στην ανάρτηση του...

UNDER (DE)-CONSTRUCTION

Καλημέρα σε όλους εσας , από κοντά και από μακριά.

Δεν ξέρω αν θα λέω συχνά πια "καλημέρα", γιατί βλέπω μόνο σκοτάδια και νύχτες πυκνές γύρω μου, οπότε έπρεπε την τελευταία καλημέρα όπως βγαίνει πραγματικά από μέσα μου , να την μοιραστώ μαζί σας.

Θα κλείσω τους ουρανούς μου για λίγο (ή πολύ). Θα σβήσω τα ολόλευκα σύννεφα από αυτούς.

Οι πύργοι μου στην άμμο θα πάρουν πάλι την θέση τους στον πάτο της θάλασσας.

Τα παραμύθια μου θα μπούνε στο πιο ψηλό ράφι της βιβλιοθήκης της ψυχής μου για να μην τα φτάνω εύκολα.

Η στολή μου εκεί που πρέπει, στα χάρτινα τεφτέρια της ζωής.

Τα όνειρα μου στην άκρη ενός ουράνιου τόξου χωρίς χρώματα.

Και όσο για την καρδιά μου... όσα κομμάτια βρω θα τα θάψω όσο πιο βαθιά γίνεται για να την ακούω όσο γίνεται λιγότερο...

USED TO..

Ξυπνάμε κάθε πρωί , με τον ίδιο ήχο στο ξυπνητήρι και σηκωνόμαστε με τον ίδιο τρόπο από ένα κρεββάτι που είχε στρωθεί με τον ίδιο τρόπο πριν μερικές ώρες και το οποίο αναστατώσαμε όσο προσπαθούσαμε να ζήσουμε τα όνειρα μας ή ακόμα καλύτερα κάνοντας έρωτα με κάποιον ιδιαίτερο για εμάς.

Ξυριζόμαστε , οδηγώντας το ξυράφι στις ίδιες διαδρομές στο πρόσωπο μας , (οι κυρίες βάφονται με τον ίδιο τρόπο που έκαναν πρόβα τόσα χρόνια μπροστά στον καθρέφτη) , πλένουμε τα δόντια μας με τον ίδιο τρόπο και στεγνώνουμε το σώμα μας μετά το ντους με τον ίδιο τρόπο και ακολουθώντας τις ίδιες διαδρομές με την πετσέτα μας.

Για να μην γίνομαι κουραστικός , απλά θα συνεχίσω λέγοντας ότι θα πιούμε καφέ από την κούπα που μας αρέσει και θα οδηγήσουμε στην δουλειά ακολουθώντας την ίδια απαράλλακτη διαδρομή , με τον ίδιο τρόπο που κάνουμε εδώ και καιρό γιατί έτσι έχουμε συνηθίσει...

Έτσι μετά από λίγο λέμε "καλημέρα" , έτσι απαντάμε "καλά" , πολλές φορές καταντάμε να λέμε "σε αγαπώ" από συνήθεια...

Σκεφτείτε πόσες , αμέτρητες συνήθειες έχουμε που κάποιες από αυτές ακροβατούν στα όρια της ιδιοτροπίας και παραξενιάς.

Σκεφτείτε τώρα τι συμβαίνει μέσα σας , όταν όλα αυτά τα καθημερινά , τα ιδιότροπα , τα περίεργα σταματήσουν απότομα και για κάποιο λόγο , δεχτείτε κάποιο τράνταγμα ζωής , τόσο ισχυρό που να σας κάνει να μηδενίσετε δείκτες εμπειρίας , απόψεις για την ζωή , αισθήματα και να θέσετε ψυχή και σώμα στο ...ΜΗΔΕΝ !

Αισιόδοξο κατ' εξακολούθηση ζώο ο άνθρωπος , δεν παύει να ελπίζει ακόμα και όταν κάποιος του τα πάρει όλα , ακόμα και όταν δώσει ότι είχε μέσα του και μείνει σχεδόν με τίποτα και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει λόγος , χωρίς να υπάρχει αποτέλεσμα...απλά γιατί έτσι έχει συνηθίσει.

Θεωρητικά όταν συμβεί αυτός ο "μηδενισμός" πρέπει να καταλάβεις κάποια πράγματα , πρέπει να νοιώσεις μέσα σου ότι ΔΕΝ είναι να γίνουν κάποια πράγματα , ότι ΔΕΝ κουμπώνουν στην δική σου ζωή , ότι ΔΕΝ γίνεται , ότι πρέπει να "γεμίσεις" μέσα σου με νέα πράγματα και να αρχίσεις να δίνεις όπως ξέρεις , όπως έχεις συνηθίσει άλλωστε αλλά κάπου αλλού γιατί σε αυτό τον πλανήτη είσαι απλά μια γελοία , γραφική καρικατούρα φτιαγμένη από πολλά όνειρα και χρωματιστό χαρτί που εύκολα τσαλακώνεται...

THE BOX

Υπάρχουν στιγμές , δευτερόλεπτα ίσως , που Εκείνος εκεί πάνω σου δίνει το δίκο σου λεπτό διαύγειας για την ζωή σου. Εκείνη την στιγμή , ξεχνάς δουλειές , άγχος , κινητά , λογαριασμούς , έρωτες , πόνο στην καρδιά και στο σώμα , κίνηση στον δρόμο και ...βλέπεις καθαρά γύρω σου , μέσα σου. Η στιγμή αυτή είναι πολύτιμη και το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν είσαι 100% σίγουρος ότι αυτή είναι η δική σου στιγμή σου διαύγειας ή απλά μια σύμπτωση που σε έκανε να δεις κάποια πράγματα ποιό καθαρά.

Τότε μπορείς να δεις καθαρά τους ανθρώπους γύρω σου , αυτούς που αγαπάς , μισείς , "συμπαθείς" ,το αυτοκίνητο σου , την μηχανή σου , το ποδήλατο , τα ρούχα σου και το πιο "επικίνδυνο" θέαμα όλων ...την ίδια σου την ζωή.

Καταλαβαίνεις τελικά , ότι ζεις μέσα σε ένα αόρατο κουτί , τα κομμάτια του οποίου εσύ φτιάχνεις , με κάθε σου κίνηση , κάθε λέξη , κάθε πράξη , κάθε βίωμα σου.

Πάντα έχεις ευκαιρίες να μεγαλώσεις το δικό σου κουτί , να το κάνεις τόσο τεράστιο που δεν θα έχεις την δύναμη και το κουράγιο να φτάσεις στην άλλη άκρη του όσα χρόνια και αν περάσουν .

Και όλα αυτά μπορεί να αρχίσουν , απλά , με ένα τηλεφώνημα , με ένα βιβλίο , με μια διαφήμιση που είδες στην TV ή άκουσες στο ραδιόφωνο , μια κουβέντα που σου είπε κάποιος και ..ιδανικά με έναν άνθρωπο που γνώρισες και πιστεύεις , τουλάχιστον για εκείνο το τόσο πολύτιμο λεπτό σου , ότι είναι το παράθυρο στο κουτί σου...

I WISH

Με μια ευχή ... μερικά πράγματα, τα καλύτερα ίσως , ξεκινάνε έτσι. Όταν βλέπουμε ένα αστέρι να πέφτει , όταν είμαστε (ίσως όχι τόσο συχνά) μέσα σε μια εκκλησία , όταν είμαστε μέσα σε μια αγκαλιά που έξω της δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει κάτι καλύτερο , όταν κοιτάμε κάποιον συγκεκριμένο στα μάτια....

Δεν ξέρω πάντα πίστευα , ίσως επειδή είμαι από εκείνους τους περίεργους , ξέρετε τους λίγο πιο πολύ ρομαντικούς , πίστευα ότι όλες αυτές οι ευχές πηγαίνουν κάπου εκεί ψηλά και ίσως επειδή όλοι μας στέλνουμε περισσότερες από όσες πρέπει , μερικές χάνουν τον δρόμο τους ή πέφτουν πίσω από το γραφείο Του.

Δεν ξέρω αν αυτό που λένε για τις 3 ευχές ισχύει και εκτός των παραμυθιών , αλλά πάντα αντιμετώπιζα τους ανθρώπους σαν χαρακτήρες σε ένα περίπλοκο παραμύθι με πολλές σελίδες μερικές εκ των οποίων άγραφες ακόμα . Ίσως γιατί τα ίδια τα παραμύθια είναι κομμάτι της ζωής του κάθε συγγραφέα και παραμυθά.

Άλλωστε πάντα από μικρός έβλεπα τον κάθε άνθρωπο που συναντούσα στην ζωή μου , σαν χαρακτήρα ενός παραμυθιού με όσο ρεαλισμό μπορούσα να μπλέξω ανάμεσα σε αυτόν και στην πραγματικότητα που βίωνα. Με βοήθησε πολλές φορές αυτό να δω πραγματικά μέσα στους ανθρώπους που είχα κοντά μου , ακόμα και αν αναγκαζόμουν να παίζω μόνιμα κομπάρσος ,εξαιτίας των συνθηκών, φορώντας μόνιμα την μπλέ-κόκκινη στολή.

Πολλές φορές πληγώθηκα , ακόμα και πρόσφατα γιατί είδα λάθος πρωταγωνιστές σε λάθος παραμύθι γραμμένο σε γλώσσα που δεν καταλάβαινα .

Αυτό όμως που δεν άλλαξε ποτέ ήταν οι ευχές . Όταν τις έκανα , νόμιζα (και νομίζω με κάθε μόριο της ψυχής μου) ότι σταματούσαν όλα , έστω και λίγο και πραγματικά έβλεπα το γαλήνιο πρόσωπο Του να ακούει . Σαν να ένωνα ένα σπάγκο , από τα βάθη της ψυχής μου με ένα σύννεφο στην αυλή Του και να του μετέφερα ένα μήνυμα . Και όλα αυτά σε δευτερόλεπτα , όσο κάνει να πέσει ένα αστέρι.

Οι δικές μου τελείωσαν πια. Την τελευταία την έκανα ένα απόγευμα , αυτό καλοκαίρι , λίγο πριν το σούρουπο ,δίπλα στην θάλασσα αγκαλιά με μια κρύα μεταλλική κολώνα , αγναντεύοντας τον Θερμαικό και τον ήλιο που χανόταν κάπου βαθιά στην θάλασσα.

Μάλλον αυτή ήταν από αυτές που χάνονται εκεί πάνω ....