Keep on Searcing or Settle Down ?

HEART BROKEN vs BROKEN HEART

2012-01-15T01:27:00.000+02:00

Μερικές φορές η ζωή , η μοίρα , η τύχη ακόμα και το σύμπαν παίζει τα παιχνίδια της σε όλους μας.
Έτσι αποφάσισε μάλλον να κάνει και σε μένα.Για χρόνια έτρεχα , πέταγα και προσπαθούσα να βοηθήσω όποιον είχε ανάγκη γύρω μου, γνωστούς ...άγνωστους , περαστικούς από την ζωή μου . Όσο περισσότερους τόσο καλύτερα έλεγα πάντα .
Πάντα οι άλλοι πρώτα ... μέχρι που το σύμπαν αποφάσισε διαφορετικά για μένα και το κουφάρι που η στολή του έδινε τόσο καιρό δύναμη να πετά , να νοιάζεται , να αγαπά.
Άλλαξα?Πότε έγινε αυτό?
Ίσως όταν περίμενα στωικά να τελειώσει την εξέταση της το μηχάνημα που νωχελικά γύρναγε γύρω από το στήθος μου , ψεκάζοντας με μικρές δόσεις ραδιενέργειας εξετάζοντας την καρδιά μου.Εκεί που κάποτε στέκονταν περήφανα το σύμβολο του θάρρους και του κουράγιου μου.
Ίσως εκείνη την στιγμή ή την στιγμή που σβήνουν τα φώτα πάνω σε ένα τραπέζι χειρουργείου καταλαβαίνεις ότι πράγματι υπάρχει κάποιος εκεί πάνω , στον ουρανό , πολύ πιο δυνατός από σένα...από μένα.Αφήνεσαι στα χέρια Του γιατί καταλαβαίνεις επιτέλους ότι είσαι ένα τίποτα συγκρινόμενος με Εκείνον. Καταλαβαίνεις όσες αμφιβολίες και αν είχες μεγαλώνοντας και απομακρυνόμενος από τις θρησκευτικές αξίες των γονιών σου ότι είναι εκεί για σένα , κάθε στιγμή.
Κλείνουν τα φώτα , περιμένεις και σβήνουν όλα . Περνάνε όλα από τα μάτια σου...άνθρωποι , φίλοι , εικόνες , αγάπες , αισθήματα παλιά και νέα παίρνουν εικόνα και είναι εκεί , μαζί σου για λίγο μόνο μέχρι το σκοτάδι να τα πνίξει όλα.

Digging for oil...

2011-09-13T18:32:00.000+03:00

Η καθημερινότητα έχει τόση μα τόση δύναμη.Ιδιαίτερα οι στιγμές που ζούμε , τώρα , σήμερα , στην χώρα μας .

Τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας , έχουν τόση δύναμη και επιδρούν τόσο δυνατά στο παρόν και στο μέλλον που ισοπεδώνουν τόσα στην ζωή μας , ξεκινώντας από τα όνειρα μας.

Προσπαθείς να ανταπεξέλθεις στις δυσκολίες σφίγγοντας τα δόντια , σφίγγοντας κάθε μυ στο πρόσωπο σου για να μπορέσεις να σκας καθημερινά ένα χαμόγελο στους γύρω σου , αλλά μαζί με το χαμόγελο σφίγγεται αυτόματα και η γροθιά και το στομάχι σου.

Ζούμε έναν πόλεμο , έναν πόλεμο στον οποίο δεν πρόκειται να χυθεί αληθινό αίμα , μόνο χρωματιστό μελάνι από ζωγραφισμένους ήρωες που θα τσαλακωθούν (και πάλι) και σύννεφα που θα διαλυθούν .Πάνω στα οποία είχαμε γράψει , είχαμε σχεδιάσει τα όνειρα μας με κάθε λεπτομέρεια.
Όταν συμβαίνουν αυτά , η ρουτίνα γίνεται αμείλικτη και ισοπεδώνει το είναι μας.Κάθε φωνή συμπαράστασης ακούγεται σαν ψίθυρος που δεν τον ακούμε και η όποια βοήθεια από όπου και αν φανεί , χάνεται μέσα στον λαβύρινθο των σκοτεινών πια σκέψεων μας.
Και πάλι είμαστε μόνοι μας σε αυτόν τον νέο αγώνα.
Ακόμα και αν έχουμε ανθρώπους δίπλα μας που μας λατρεύουν , φίλους που είναι πάντα δίπλα μας με ένα κάλεσμα μας, ο αγώνας αυτός είναι δυστυχώς μόνο για εμάς.
Γιατί δεν έχει σχέση αν θα παλέψουμε για περισσότερα χρήματα , αν θα προσπαθήσουμε να πληρώσουμε πιο πολλούς λογαριασμούς που θα βαραίνουν την πόρτα του ψυγείου μας , αν θα χαμογελάμε καθημερινά πρωταγωνιστώντας στην καθημερινή παράσταση μας....ο πραγματικός εχθρός μας είμαστε .... εμείς οι ίδιοι που αφήσαμε τις άμυνες μας να χαλαρώσουν , που "μαλακώσαμε" , που θάψαμε τις ανασφάλειες μας όσο πιο βαθειά μέσα μας γίνονταν.
Το ότι δεν τις βλέπουμε πια , δεν σημαίνει ότι δεν είναι εκεί , βοηθούμενες από κάθε δύσκολη συγκαιρία ανθίζουν και επανέρχονται δριμύτερες , έτοιμες να αφανίσουν το είναι μας.

Πρέπει να κοιτάξουμε πρώτα μέσα μας πριν ξεκινήσουμε την καινούργια αυτή μάχη με την νέα πραγματικότητα μας.Η μάχη αυτή ίσως είναι καθοριστική για τα χρόνια που μας μένουν σε αυτόν τον πλανήτη.
Πρέπει να καταλάβουμε ποιοι είμαστε , πόσο δυνατοί είμαστε , ποιους έχουμε δίπλα μας , τι θέλουμε από εμάς πρώτα και μετά από όλους τους άλλους.

Και μετά? να κλείσουμε τα μάτια και να βουτήξουμε μέχρι να είμαστε έτοιμοι να βγούμε στην επιφάνεια της ψυχής μας , νικητές!

GESTURES

2011-03-23T14:42:00.000+02:00

Κάθε χειρονομία που κάνουμε προς έναν φίλο,συνάνθρωπο,συνοδοιπόρο,εραστή είναι απλή και σύνθετη μαζί. Απλώνουμε τα χέρια μας και την αγκαλιά μας προς κάποιον σε διαφορετικές στιγμές για πολλούς λόγους.

Οι ψυχές μας μπορεί ακόμα και με το απλό άγγιγμα του χεριού κάποιου , να ενωθούν . Ιδιαίτερα όταν τα αισθήματα μας ΔΕΝ είναι συγκαλημένα από κρύους και ανώφελους επιδερμικούς εγωισμούς.

Πιάνεις το χέρι κάποιου,κάποιας και μερικές , σπάνιες φορές , νοιώθεις από σιγουριά και θαλπωρή (αλήθεια πόσο σπάνιο είναι πια αυτό το συναίσθημα...) μέχρι ερωτική επιθυμία.Αγκαλιάζεις κάποιον-οια και τα πάντα γύρω σου μοιάζουν να σταματούν.

Αλήθεια έχουμε σταματήσει την ρουτίνα μας κάποια στιγμή να θυμηθούμε πόσες πραγματικές αγκαλιές έχουμε πάρει κάποιον (ή αντίστοιχα μας έχουν πάρει) ? Είναι σίγουρο ότι όταν μας ξανασυμβεί τις θυμόμαστε όλες μία προς μία με όλες τις λεπτομέρειες. Τότε είναι που κλείνεις τα μάτια και ήχοι , φωνές , τοπία , έγνοιες , λογαριασμοί απλήρωτοι , πόνοι σε σώμα και καρδιά σταματούν.Είναι μια στιγμή και μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ και όμως σε γεμίζει μέσα σου , σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί δεν την απολαμβάνεις πιο συχνά.

Δυστυχώς η απάντηση είναι σκληρή γιατί εξαρτάται από τον φόβο και από την άγνοια που έχουμε να ανοιχτούμε σε ανθρώπους που είναι δίπλα μας , που μπορούμε να μοιραστούμε τόσα πολλά μαζί τους και συγχρόνως φαινομενικά τόσα λίγα. Είναι από εκείνα που τα κοροιδεύουμε , όπως και κάποιους ανθρώπους γιατί είναι από εκείνους τους περίεργους , τους διαφορετικούς , που δίνουν κάτι τόσο πολύτιμο όσο και απλό χωρίς να σκεφτούν πολύ.
Κάτι που ξεκινάει με το άπλωμα των χεριών προς κάποιον και ολοκληρώνεται με το άνοιγμα της ψυχής , της καρδιάς και του μυαλού σε αυτόν...

My Soul is a Cage

2011-03-20T23:13:00.001+02:00

Πολλές φορές η ψυχή μας , το είναι μας είναι αυτό που μας καθορίζει , αλλά και αυτό που μας φυλακίζει ...
Συγνώμη Mr. Gabriel για την μικρή παράφραση σε ένα τόσο όμορφο τραγούδι.

My soul is a cage that keeps me
From dancing with the one I love
But my mind holds the key
My soul is a cage that keeps me
From dancing with the one I love
But my mind holds the key
I'm standing on a stage
Of fear and self-doubt
It's a hollow play
But they'll clap anyway
My soul is a cage that keeps me
From dancing with the one I love
But my mind holds the key
You're standing next to me
My mind holds the key
I'm living in an age
That calls darkness light
Though my language is dead
Still the shapes fill my head
I'm living in an age
Whose name I don't know
Though the fear keeps me moving
Still my heart beats so slow
My soul is a cage that keeps me
From dancing with the one I love
But my mind holds the key
You're standing next to me
My mind holds the key
My soul is a
My soul is a cage
We take what we're given
Just because you've forgotten
That don't mean you're forgiven
I'm living in an age
That screams my name at night
But when I get to the doorway
There's no one in sight
My soul is a cage that keeps me
From dancing with the one I love
But my mind holds the key
You're standing next to me
My mind holds the key
Set my spirit free
Set my spirit free
Set my body free

SOUL COLOURS

2011-03-16T16:47:00.000+02:00

Πιστεύω ότι όλα και όλοι έχουν ένα χρώμα.Μιλώ σοβαρά και σας πληροφορώ ότι είμαι πλήρως νηφάλιος από φαρμακευτικές ή άλλες ουσίες λέγοντας το!
Οι άνθρωποι , τα αντικείμενα και κυρίως τα αισθήματα.
Κάθε ένας από εμας , ανάλογα με την στιγμή , αν καταφέρεις να απομονώσεις τα μάτια της ψυχής σου , μπορείς να δείς στον άλλο που έχεις απέναντι σου (και ευτυχώς πια μπορείς να νοιώσεις το ίδιο πράγμα μέσω της πληθώρας των τεχνολογικών καναλιών ακόμα και αν το άλλο πρόσωπο είναι "εικονικά" απέναντι σου) κάποια χρώματα γύρω του.
Δεν μιλώ για την φάση που είσαι φρεσκο-ερωτευμένος γιατί τότε πέραν του κλισέ ροζ τα χρώματα και των δύο είναι πιο κοντά στα πυροτεχνήματα στο logo της Disney.
Στην καθημερινότητα όμως , σε αυτήν που τόσοι και τόσο πολύ ακούμε να την κατακρίνουν άπαντες καθημερινά , τα παιδιά σου έχουν γύρω τους ένα απαλό γαλάζιο ή πράσινο που προσπαθεί να αποδώσει την τρυφερότητα που νοιώθεις για αυτά . Στον σύντροφο σου μια ποικιλία από γαλάζιο μέχρι έντονα κόκκινο.

Στον θυμό σου , κόκκινο φωτιάς στα όρια του μαύρου όταν πρόκειται για μίσος.Τα χρώματα αυτά διαρκούν για πολύ λίγο , ιδιαίτερα όταν αφορά κυκλοθυμικά άτομα (όπως ο υποφαινόμενος) , αλλά σημασία έχει να μπορούμε να "βλέπουμε".
Δεν γίνεται πάντα με τα μάτια αυτό.
Δεν χρειάζεται χρόνο.
Δεν είναι απαραίτητο να είσαι κοντά. Μπορεί να μιλήσεις με κάποιον στο τηλέφωνο , που είναι εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά και να νοιώθεις μέσα σου τα χρώματα του και αν είσαι τυχερός και εκείνος τα δικά σου.Τυχερός γιατί οι καιροί που ζούμε , έχουν "ξεπλύνει" τους ανθρώπους γύρω μας από χρώματα ψυχής.
Δυστυχώς , μέρα με την μέρα μεγαλώνει ο αριθμός από ανθρώπους που χάνουν τα χρώματα τους , χωρίς αυτό να έχει σχέση με την ηλικία , με την εμφάνιση , με τις γνώσεις που έχουν.Άχρωμοι και παγεροί , μαζί με τα χρώματα , χάνουν την παιδικότητα μέσα τους , κλείνονται στον εαυτό τους και καταλήγουν μόνοι , ακόμα και αν έχουν γύρω τους είτε πραγματικά είτε εικονικά δεκάδες "φίλους" που τους νοιάζονται...

LOVE IS...?

2011-02-22T20:19:00.000+02:00

Είναι κάτι που κάθε ένας(και μία) από εμάς αναρωτιέται κάπου στα μισά της ζωής του, αφού έχει ερωτευθεί , αγαπήσει και έχει πληγωθεί αντίστοιχες ίσως και παραπάνω φορές.

ΟΚ είμαι ίσως ο τελευταίος που μπορώ να μιλήσω για το θέμα της αγάπης , αφού στην περίπτωση μου το ισοζύγιο των πληγωμένων καταλήξεων σε ότι ξεκίνησα με πολύ αγάπη είναι μάλλον αρνητικό.

Ξεκινάει κάθε φορά τόσο εύκολα και πολλές φορές "φουντώνει" με έναν ανεξέλεγκτο τρόπο που δεν μετράει τίποτα .

Πολλοί θα έλεγαν ότι αντίστοιχα ισοπεδώνει κιόλας ότι βρει μπροστά της , για τον απλούστατο λόγο ότι χρειάζεται χώρο για να αναπτυχθεί. Το να είναι άλλωστε ένα από τα πιο δυνατά συναισθήματα στο σύμπαν δεν είναι κάτι απλό.

Το τι δημιουργεί η ύπαρξη της , το να ζεις με το συναίσθημα αυτό μέσα στην καρδιά σου , είναι κάτι που θέλει μάλλον πολύ χρόνο για να αναλυθεί αλλά νομίζω ότι δεν συγκρίνεται με οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα μπορεί να νοιώσει κάποιος.Έχουν γραφτεί εκατομμύρια τραγούδια-ποιήματα-έργα ή απλά στοιχάκια.

Σε μένα πάντα προκαλούσε σχεδόν το ίδιο , με έβγαζε από την πολύχρωμη χάρτινη επιφάνεια του αγαπημένου μου κόμικ και με έκανε να νοιώθω μέσα μου απεριόριστη δύναμη.Για να το εξηγήσω με λίγα και απλά λόγια κυκλοφορούσα με απλά καθημερινά ρούχα και εγω ένοιωθα ότι φόραγα όλο το 24-ωρο την γνώριμη κοκκινομπλέ στολή.

Αυτό που όμως πιστεύω ότι εκπλήσσει όλους είναι η αιτία που την δημιουργεί.

Είναι σίγουρα κάτι παραπάνω από την απλή συντροφικότητα , άσχετα αν την περιλαμβάνει.

Είναι πολύ περισσότερα από το να κάνεις έρωτα (ή να κάνεις σεξ όπως υποτιμητικά και επίπεδα κάποιοι αναφέρουν) , άσχετα αν είναι μια από τις κορυφαίες στιγμές εκδήλωσης της.

Θα έλεγα ότι είναι μια ματιά , μια λέξη , μια ανάσα , ένα χάδι για να δεις στον άλλο αυτά που λείπουν από σένα , αυτά που θα ήθελες κάποτε να έχεις μέσα σου αλλά ποτέ δεν ήξερες ότι σου έλειπαν. Μέχρι την στιγμή που ήρθατε πραγματικά κοντά.

Η αγάπη μετασχηματίζεται και εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου , άλλες φορές προς το καλό και απλά άλλες φορές , παύει να υπάρχει . Σταματά να ζει μέσα μας για πολλούς λόγους , με κυριότερο ίσως το ότι έχουμε σταματήσει να την τρέφουμε με τον εαυτό μας , με πράγματα από την ψυχή μας. Σπάμε τότε τον δεσμό με το άλλο πρόσωπο με το οποίο μοιραζόμασταν τόσα , πράγματα που έχοντας ως κοινό την αγάπη μέσα τους δεν χρειαζόντουσαν λόγια , λέξεις σε SMS ή e-mail ή blog για να εκφραστούν. Το ένοιωθες και ο άλλος , το ήξερε. Μπορεί να ήταν δίπλα σου , μπορεί να ήταν στην άλλη άκρη του πλανήτη και όμως το καταλάβαινε.

Αν όχι μάλλον δεν υπήρχε ποτέ εκεί ή είχε ήδη πάρει τον δρόμο της απώλειας.

Ίσως επειδή ακριβώς προσφέρει τόσα πολλά , τόσο γρήγορα και τόσο άμεσα , είναι και τόσο έντονη η απώλεια της και το κενό που δημιουργεί ή ο πόνος που προκαλεί. Πόνος που ίσως περνά με τον καιρό αλλά δυστυχώς παραμένει εκεί για πάντα , σαν πληγή που αρνείται πεισματικά να κλείσει.

Άλλωστε όσο πιο έντονα την ζήσεις , τόσο πιο πολύ θα πονέσεις. Όσο πιο πολλά της δώσεις τόσο πιο λίγα θα πάρεις, γιατί πάντα αυτά που έδωσες θα αφήνουν κενό στα μέσα σου που ακόμα και αυτή , το υπέρτατο συναίσθημα , με την απεριόριστη δύναμη που έχει δεν μπορούν να καλύψουν....

The Matrix

2011-02-18T11:07:00.000+02:00

Αρχίζω και πιστεύω ότι ζούμε όλοι μας σε κάποιου είδους εικονική πραγματικότητα.

Και δεν αναφέρομαι στην ολοένα και αυξανόμενη χρήση του διαδικτύου αλλά και των ηλεκτρονικών συσκευών.Μιλάω για την καθημερινότητα μας.

Για το πως δεν αφήνουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια του να διαβάσει ένα βιβλίο και να οραματιστεί,φανταστεί ίσως τα τοπία , τους χαρακτήρες που περιγράφονται αναλυτικά μέσα σε αυτό.

Πως δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να μιλήσει πραγματικά με κάποιον είτε μέσω chat είτε μέσω τηλεφώνου είτε πραγματικά όταν τον συναντάμε.Πόσο ξεφεύγουμε από τους κλισέ διαλόγους του τύπου "είσαι καλά?", " η οικογένεια? τα παιδιά? οι γονείς ? η δουλειά?" και ...τέλος! Αυτά ήταν , πολλά είπαμε και τώρα μπορούμε να πάμε να ξανακλειστούμε στα κουτάκια μας , να δουλέψουμε (αν έχουμε δουλειά) και να συνεχίσουμε τα ιδιαίτερα μαθήματα αποβλάκωσης με αυτό που πριν μερικά χρόνια είχαμε την ευχέρεια να αποκαλούμε "κουτί" (βλ. τηλεόραση) λόγω διαστάσεων.

Σκεφτείτε τι σας περιέγραψα μόλις τώρα.Ζούμε σε ένα μικρό "κοινωνικό" κουτί και βγαίνουμε από αυτό για να μπούμε στο ελαφρά μεγαλύτερο (βλ.δουλειά) και μετά στο λίγο ακόμα μεγαλύτερο (βλ.τηλεόραση) και τέλος στο λίγο ακόμα μεγαλύτερο (βλ.διαμέρισμα 65 τ.μ.) .

Και όλα αυτά τα ζούμε με μαθηματική ακρίβεια , μέρα στην μέρα . Κάποιοι ίσως βιαστούν να πούνε ότι αυτό είναι απλά η ρουτίνα του ενήλικα , αλλά δυστυχώς βλέπω καθημερινά να συμβαίνει το ίδιο ακόμα και σε νέα παιδιά.

Καμιά φορά όταν συμβαίνει να ξεφύγουμε , στην οδήγηση (όταν χαζεύουμε χωρίς λόγο στα φανάρια και περιμένουμε το πράσινο ή σε μια μεγάλη διαδρομή) ή όταν δούμε στο "κουτί" κάποια διαφήμιση ή όταν επικοινωνήσουμε (με οποιονδήποτε τρόπο) με κάποιον που επαναφέρει το μυαλό και την ψυχή μας στην ελευθερία, τότε έχουμε μεγάλη πιθανότητα να παρεξηγηθούμε από τους λοιπούς "έγκλειστους" ότι είμαστε άτομα ....με ειδικές ανάγκες ψυχολογικής στήριξης ή απροσάρμοστοι γιατί απλά είχαμε το δικό μας πεντάλεπτο ανάδυσης από τον βυθό αποβλάκωσης και νωχελικότητας . Δεν είμαστε αρεστοί , αρκετά άντρες ή γυναικάρες όπως πρέπει , όπως μας θέλουν.

Από την οργανωμένη από όλους μας προσπάθεια καταστολής της ευαισθησίας , της ειλικρίνειας και της διορατικότητας , του κεραυνοβόλου έρωτα/φλερτ (ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε).

Γιατί? Γιατί απλά είναι πιο εύκολο , ασφαλές και το προτιμούν οι πιο πολλοί.
Κοιμηθείτε λοιπόν ήσυχοι(και ήσυχες) και συγνώμη που σας αναστάτωσα, απλά κατάφερα να βγω από του κουτί μου και έριξα μια ματιά γύρω μου.
Μπορείτε να με προσπεράσετε και να συνεχίσετε τις επαφές σας με πιο βαθιά έγκλειστους.

LOCKED AWAY PRINCE part 3

2011-02-14T15:44:00.002+02:00

Μια νέα μέρα ξεκινάει.Ακόμα και για αυτόν.Όσο δυνατός και αν είναι δεν μπορεί να παγώσει τον χρόνο.Μερικές φορές το σκεφτόταν.Τώρα πια δεν ήταν τόσο σίγουρος αν θα το έκανε.Ακόμα και οι πολύτιμες στιγμές που έζησε με άλλες ψυχές στην διαδρομή της ζωής του , του άρεσε πιο πολύ όσο το σκεφτόταν να πάρουν την θέση τους εκεί που έπρεπε.Στην ψυχή και στις χαρακιές στην παλάμη και στην καρδιά του.

Άλλωστε πολλές φορές που η ρουτίνα του , τον λύγιζε την αντιμετώπιζε με μια δική του ξεχωριστή ρουτίνα.Κοίταγε με προσοχή την παλάμη του , χάζευε για λίγο τις πολλές γραμμές μέσα της και αναστέναζε κρυφά σαν να προσπαθούσε να κρύψει την αδυναμία του , από τον ίδιο του τον εαυτό.

Και εκείνο το πρωινό , ξεκίνησε για την μάταιη διαδρομή του στο πιο ψηλό μέρος του πύργου του.

Τα πόδια του ήταν και πάλι βαριά.Σκεφτόταν όλο το βράδυ την φωνή της , να του δίνει συμβουλές και κουράγιο αλλά κοιτάζοντας στον σκοτεινοπράσινο ουρανό , το φως του Ήλιου έλειπε.

Είχε αρχίζει να πιστεύει και ίδιος ακόμα ότι όσα είχαν συμβεί ήταν ένα καλοστημένο παιχνίδι του υποσυνείδητου του.

Όποια και αν ήταν η φωνή , δεν υπήρχε πια , ήταν και πάλι μόνος του.

Ανέβηκε πάνω στα τείχη του πύργου και κοίταγε στον σκοτεινό ορίζοντα.Η πέτρα κρύα δεν ήταν μεγαλύτερη από 10 στιγμές.
Στα παλιά τα χρόνια κάτι τέτοιο δεν θα τον φόβιζε , αφού με μια κίνηση θα μπορούσε να λυτρωθεί από την σκλαβιά της βαρύτητας και να ξεφύγει προς την ελευθερία , εκεί ψηλά.

Κατά περίεργο όμως τρόπο , ούτε και τώρα φοβόταν και ας γνώριζε καλά ότι δεν μπορούσε πια να νικήσει την βαρύτητα πια.Το βάρος της ψυχής και των σκέψεων του ήταν τόσο μεγάλο.

Αυτό το πρωινό όμως αποφάσισε να δώσει τέλος στο μαρτύριο του.Έπρεπε με κάθε θυσία να βγει από τον πύργο του.

Κοίταξε προς τον ουρανό για ένα τελευταίο σημάδι από τον Ήλιο που είχε δει πριν μέρες , χάιδεψε το φθαρμένο σήμα στο στήθος του και κοίταξε τις παλάμες του.Δεν υπήρχε τίποτα για να δει μέσα τους!Απόλυτα λείες σαν ο χρόνος να είχε πάρει μια κοσμική σβήστρα και να τις είχε λειάνει.

Προσπάθησε να χαμογελάσει για τα παιχνίδια που του έπαιζε το μυαλό και η μοίρα και ρίχτηκε στο κενό με δύναμη.

Τις στιγμές του άλματος του στο κενό , που πέρναγαν σαν ο χρόνος να είχε παγώσει ,ένοιωθε να τον λούζει φως , την ένοιωθε κοντά του και ας μην φαινοταν εκεί.Ίσως φώτιζε άλλους ουρανούς , λιγότερο σκοτεινιασμένους.Ένοιωθε όμως τόσο ζεστά.Μια γλυκειά ζεστασιά τον περιέβαλε , το κορμί του , την καρδιά του, που τον έκαναν να νοιώθει ασφαλής.

Σκέφτηκε ότι ίσως οι πόρτες του πύργου δεν είχαν κλείσει ποτέ πίσω του, ότι ίσως δεν έπεφτε προς τα κάτω , ότι το άλμα του δεν ήταν η πτώση ενός χάρτινου πολύχρωμου υποσυνείδητου με συναισθηματική μυωπία , στο κενό.

Σκέφτηκε ότι πέταγε όπως παλιά και κοίταγε από ψηλά όλους όσους χρειαζόντουσαν βοήθεια , αγάπη , ένα χέρι στο σκοτάδι για να σηκωθούν και πάλι...

....και αυτόν τον γέμισε και πάλι δύναμη.

LOCKED AWAY PRINCE part 2

2011-02-10T00:29:00.002+02:00

Εκείνη η μέρα , ξεκίναγε διαφορετικά για αυτόν.Δεν ήξερε πως αλλά κάτι είχε αλλάξει στην ατμόσφαιρα.Δεν περπάτησε νωχελικά προς την κορυφή του πύργου όπως έκανε κάθε πρωί εδώ και χρόνια.Έτρεχε με όση δύναμη είχαν τα πόδια του.
Φτάνοντας στην κορυφή κοίταξε βεβιασμένα προς τα κάτω.Ένοιωθε ότι κάποιος είχε έρθει να τον βγάλει από την πολύχρονη μιζέρια του.Και όμως , δεν έβλεπε τίποτα.
Τότε γύρισε το κεφάλι του προς τον ουρανό.Είχε συνηθίσει να τον βλέπει γεμάτο σκουροπράσινα σύννεφα , βαμένα με την βία από τον αναθεματισμένο Κρυπτονίτη.
Σήμερα όμως η μέρα όντως ήταν διαφορετική. Ο Ήλιος είχε ξεπροβάλει ανάμεσα από τα σύννεφα.Πήρε μια βαθιά ανάσα και έκλεισε τα μάτια του , καθώς ο Ήλιος πάντα τον γέμιζε με δύναμη μέσα του .Δεν θυμόταν καν πως ήταν αλλά με το που τον ένοιωσε ψηλά στον ουρανό του αφέθηκε στην ζεστασιά του να του χαιδεύει το πρόσωπο.
Η αλλαγή αυτή στην μίζερη καθημερινότητα του , τον έκανε να νοιώσει πιο σίγουρος για τον εαυτό του.
Αποφάσισε να ψάξει μέσα του για την έξοδο από τον πύργο , να μιλήσει με το Είναι του , να μπορέσει να πάρει επιτέλους απαντήσεις στα ερωτήματα που τον βασάνιζαν όσα χρόνια ήταν κλεισμένος εκεί.Τότε ήταν που άκουσε την φωνή της.
Ξαφνιασμένος άνοιξε τα μάτια του προσπαθώντας να καταλάβει αν άκουγε κάτι πραγματικά ή αν το μυαλό του συνέχιζε τα περίεργα παιχνίδια.
Άκουγε ένα ψίθυρο να έρχεται από την κατεύθυνση του Ήλιου.Προσπάθησε να συγκεντρωθεί και να ακούσει αυτόν τον πρωτόγνωρο μονόλογο.Είχαν περάσει χρόνια από όταν του είχε μιλήσει κάποιος πραγματικά και αποφάσισε να μάθει , ποιός και τί είχε να του πούν .
Τί ήταν τόσο σημαντικό για να σπάσει την σιωπή χρόνων......"μόνος σου,μόνος σου...." άκουσε τον ψίθυρο να συνεχίζει μονότονα...
Πριν προλάβει να καταλάβει την σημασία του μηνύματος , ο Ήλιος κρύφτηκε πίσω από τα σκουροπράσινα σύννεφα.Ήταν σαν να είχε ολοκληρώσει την αποστολή του και είχε γυρίσει πίσω στην καθημερινότητα του.

Δεν ήξερε τί να κάνει.Προσπάθησε να πετάξει με όση δύναμη του είχε δώσει απλόχερα ο Ήλιος , κάτι που έκανε με ευκολία πριν χρόνια , αλλά το κορμί του αιωρήθηκε ελάχιστα πάνω από την κορυφή του πύργου και σωριάστηκε δυνατά κάτω.
Τα μάτια του έψαχναν ανώφελα τον ουρανό για αυτήν , για την φωνή της . ΄Ηθελε τόσα πολλά να την ρωτήσει , να μάθει , να πάρει δύναμη και πάλι.
Μάταια όμως.Η λάμψη της είχε εξαφανιστεί.Το μόνο που είχε μείνει ήταν ο βελούδινος ψίθυρος στα αυτιά του με το μήνυμα της...

to be continued...

LOCKED AWAY PRINCE part 1

2011-02-09T10:45:00.000+02:00

Ξύπνησε εκείνο το πρωινό με μεγάλη δυσκολία.Πονούσε όλο του το κορμί.

Το να κοιμάται στο πάτωμα για τόσους μήνες δεν ήταν εύκολο ακόμα και για εκείνον.

Είχε μάθει να είναι σκληρός με τον εαυτό του μετά από τόσα χρόνια εγκλεισμού.

Ο πόνος όμως δεν έλεγε να φύγει από το κορμί του.

Στα τόσα χρόνια που πέρασε εκεί , σε εκείνο το μικρό και απόμερο δωμάτιο ,κατάλαβε ότι ο μεγαλύτερος πόνος δεν ήταν στο κορμί του αλλά στην ψυχή του.Την αισθανόταν βαριά μέσα του , όπως βαριά αισθανόταν και τα ρούχα του που είχαν χάσει το χρώμα τους μετά από τόσο χρόνια.

Θυμάται όταν τα πρωτοφόρεσε,την λάμψη που είχαν, το φωτεινό κοκκινο της μπέρτας , το γυαλιστερό σήμα του πατέρα του στο στήθος του που με περηφάνια φόραγε.

Όλα τους θαμπά πια και φθαρμένα.

Κάθε βράδυ κατέβαινε τα δεκάδες σκαλοπάτια για να ξαπλώσει στο κρύο δάπεδο του υπογείου του πύργου.Εκεί έβρισκε γαλήνη προσωρινά μέχρι την επόμενη ανατολή.Με το πρώτο φως του ήλιου που πέρναγε από τις χαραμάδες , ανέβαινε στο πιο ψηλό κομμάτι του πύργου για να κοιτάξει προς τα έξω.

Είχε την ελπίδα ότι κάποια ψυχή θα πέρναγε από εξω , κάποιο πλάσμα θα τον έβλεπε να κοιτάει και να ουρλιάζει προς τα έξω.

Η ελπίδα ήταν το μόνο που τον κράταγε , που του έδινε κουράγιο να κάνει το ίδιο πράγμα κάθε μέρα , που του έδινε δύναμη να φωνάζει όσο πιο δυνατά μπορούσε άσχετα αν η φωνή του ακουγόταν σαν ψίθυρος.

Είχε προσπαθήσει πολλές φορές να σπάσει την μεγάλη πόρτα του πύργου , με όση δύναμη είχε , αλλά ποτέ δεν κατάφερνε τίποτα περισσότερο από το να ραγίσει τα γερασμένα κόκκαλα του . Τον πρώτο καιρό του εγκλεισμού του καθόταν υπομονετικά δίπλα στην πόρτα λες και η σωτηρία θα ερχόταν άμεσα , σε λίγες στιγμές.

Δυστυχώς , κατάλαβε με τον πιο οδυνηρό τρόπο , ότι η σωτηρία ήταν είτε μακριά είτε αδιάφορη για αυτόν και το μαρτύριο του.Οι στιγμές έγιναν ώρες και οι ώρες θαμπές ημέρες.

Στα βράδια που περνούσε στο υπόγειο προσπαθώντας να καταλάβει τι του είχε συμβεί , έψαχνε στις αναμνήσεις του να θυμηθεί πως είχε καταφέρει να κλειστεί εκεί.Οι δικοί του , δεν του είχαν μάθει πως να ζητάει βοήθεια , πως να ζητάει να αγαπηθεί.

Του έμαθαν , όταν τον έντυσαν ,με τον κοκκινομπλέ μανδύα να δίνει δύναμη στους άλλους , να βοηθάει ακόμα και αν αυτό σήμαινε το να πλησιάσει κοντά στον αφανισμό του.

Θεωρούσε ακόμα και τώρα , ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος.

Δεν ήξερε ακόμα και τώρα ότι μπορεί να υπάρχει κάτι διαφορετικό.Ακόμα και όταν φανταζόταν ότι έβλεπε κάποιον που μπορεί να του έδινε , ερχόταν η πραγματικότητα αμείλικτη όπως πάντα να ισοπεδώσει την όποια ελπίδα του.

to be continued

Going Back-wards

2011-02-02T16:51:00.001+02:00

Στις δύσκολες μέρες και καιρούς που ζούμε , όταν η οικονομική πίεση μετατρέπεται κάθε δευτερόλεπτο με απαράμιλλη ευκολία σε ψυχολογική , υπάρχει μία λύση και μόνο .

Κάνουμε βήματα πίσω και βρίσκουμε πράγματα , απλά ή και σύνθετα που μας κάνουν ή μας έκαναν ευτυχισμένους. Πιστεύω ότι η περιβόητη κρίση είναι μια ευκαιρία για να κάνουμε μια έρευνα στα εσώψυχα μας , στον βαθύτερο εαυτό μας , που κρυβόταν τόσα χρόνια με χαρακτηριστική ευκολία πίσω από ταξίδια , ποτά και επιδερμικές γνωριμίες με ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα να προσφέρουν στο βαθύτερο "είναι" μας.

Τί είναι αλήθεια αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο , πλήρη και ικανοποιημένο στα μέσα σου και στα έξω σου?

Είναι τα μικρά παιχνίδια σου (κινητό , pad , μηχανή , αυτοκίνητο , φύκος , bonzai κλπ) ?

Είναι τα ρούχα που ντύνουν την ψυχή σου και προβάλουν αυτό που θα ήθελες να είσαι (κοσμήματα , μακιγιάζ , χαρακτήρας , ύφος)?

Είναι αυτοί που σε περιβάλλουν ?

Είναι μήπως η καθημερινή ρουτίνα που κάτω από άλλες συνθήκες θα προσπαθούσες να φύγεις μακριά της?

Και ενώ γίνονται όλα αυτά έχεις την μόνιμη αίσθηση ότι δεν κάνεις τίποτα , ότι είσαι ανίσχυρος να αντισταθείς , να αγαπήσεις όπως παλιά , να αισθανθείς , νοιώθεις ότι πάντα κάτι σου ξεφεύγει και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό.

Και όταν συμβαίνει αυτό , όταν νοιώθεις τα μέσα σου σε μια μόνιμη θύελα που σου προκαλεί σχεδόν ναυτία από το άγχος που σου συσσωρεύει , νοιώθεις να χάνεσαι σε μια δίνη από θανατωμένα αισθήματα , γίνεσαι ψυχρός , όπως και οι υπόλοιποι . Έτσι για να ταιριάζεις με την γκρι μάζα που απλά ακολουθεί το ρεύμα προς τον θάνατο της καλοσύνης , του χαμόγελου , της καλημέρας , του χαδιού , της αγάπης , του έρωτα , του ερωτικού φιλιού.

Τότε όταν τα μάτια σου κλείνουν και οι κόρες σου μοιάζουν παγωμένες , νοιώθεις να σου απλώνει το χέρι της , με μια καλημέρα και να σε ξαναφέρνει στην επιφάνεια , έστω για λίγο , μέχρι να ξανακυλήσεις....

και να την καρτεράς

υπομονετικά....

Circles

2010-11-02T10:27:00.004+02:00

Λόγια , γραμμές , κείμενα , εικόνες και μουσικές που προσπαθούν να απορροφήσουν όσο μπορούν αισθήματα όπως αγάπη, πόθο , έρωτα , αγωνία , μίσος , λύπη.
Μερικές φορές όλα αυτά τα κείμενα , οι λέξεις , οι προσπάθειες και οι ιστορίες απλά "παρα-πέφτουν" λίγο και χάνονται μέσα στον χρόνο και στην αδιαφορία.
Έτσι έγινε για άλλη μια φορά και ίσως ξαναγίνει και στο μέλλον.
Ας είναι ....
Κάθε νέα αρχή είναι και μια επιτυχία για όλους μας.

WAR

2010-06-11T17:57:00.006+03:00

Αναρωτιέμαι , αγαπητοί αναγνώστες (αλήθεια έχει μείνει κανείς να με διαβάζει?) μου αν έχουμε συνειδητοποιείσει όλοι μας , τί ακριβώς συμβαίνει γύρω μας .... Έχοντας εγκλωβιστεί στον άλλωτε φωτεινό και γαλαζοπράσινο πλανήτη σας , αναγκάζομαι να βιώνω πιο επώδυνα από ποτέ τα όσα συμβαίνουν στους κατοίκους του και σε προσωπικό επίπεδο. Κάποτε είχαμε τα προσωπικά και εσώψυχα με τα οποία παλεύαμε , λίγο της ηλικίας , λίγο της κληρονομικότητας ακόμα πιο λίγο του χαρακτήρα και κυρίως των προσωπικών βιωμάτων μας. Και πάνω που μετά από δεκαετίες γήινων χρόνων είχαμε καταφέρει να τα φέρουμε σε κάποια ισορροπία , εμφανίζεται ένα τέρας μπροστά μας χωρίς πρόσωπο να μας κυρήξει τον πόλεμο , το τέρας της κρίσης , της ακρίβειας και της αναδουλειάς. Στο πέρασμα του ισοπεδώνει μαζί με τα όποια όνειρα μας , την δυνατότητα να βγάζουμε λιγουλάκι από την ψυχή μας , τα περιβόητα εσώψυχα μας , προς τα έξω , προς τον άνθρωπο μας , προς τους φίλους μας. Οδηγώντας μας σε έναν εσωτερικό εγκλεισμό , όσο ποτέ πριν , στο ίδιο το ψυχικό καβούκι μας ώστε να μπορέσουμε να επιβιώσουμε σε αυτόν τον "πόλεμο". Αλλά , ποιός νοιάζεται όταν γίνεται κάποιος πόλεμος για το πόσοι θα πεθάνουν και κυρίως ποιοί ? και ίσως σημαντικότερο ποιός τους θυμάται μετά την λήξη του ....? Πολλά μέτωπα και ακόμα πιο πολλοί εχθροί γύρω μου , με τρομερά καλοφτιαγμένο "φιλικό" περιτύλιγμα.
Και αισθάνομαι ότι δεν πολεμάω αρκετά και ...δεν ξέρω πια τον τρόπο , ούτε να πολέμω και το κυριότερο δεν μπορώ να ξεχωρίζω πια ποιοί είναι οι πραγματικοί εχθροί , οι πιο επικίνδυνοι αυτοί με το "φιλικό" περιτύλιγμα.... Κάποτε , στην αρχή , είτε σε περίοδο πολέμου είτε ειρήνης , άκουγα , αισθανόμουνα , έτρεχα έσωζα και ... τέλος.

Τώρα ...?

CLOSER TO START OVER

2009-11-10T19:32:00.002+02:00

Κύκλοι ... αυτό είναι η ζωή μας και όσο και αν το έχουμε διαβάσει , το έχουμε πεί ποτέ μα ποτέ δεν το καταλαβαίνουμε ακόμα και όταν βρεθούμε να σερνόμαστε ..κυκλικά.

Μαζεύτηκαν και πάλι πολλά μέσα μου και πρέπει να αρχίσω να τα ζωγραφίζω με μαύρες δικτυακές κουκίδες ....σύντομα.

HUMAN BOOKS

2009-07-17T12:12:00.006+03:00

Σκέφτομαι πολύ αυτό το διάστημα . Καταστάσεις , παρελθόν , πιθανό μέλλον, ανθρώπους που ήταν , είναι και ίσως είναι δίπλα μου , κοντά ή μακριά , λάθη , αποφάσεις....

Σε μια από αυτές τις σκεπτόμενες διαδρομές μου , κατάλαβα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι σαν ένα βιβλίο στα ράφια και στις βιτρίνες ενός κοσμικού βιβλιοπωλείου που ανοίγει ορθάνοιχτα της πόρτες του σε εμάς.

Συναντάμε πολλούς ανθρώπους στα βήματα μας στην ζωή όπως και βιβλία και όμως μόνο ελάχιστα επιλέγουμε (ή μας επιλέγουν) .Αυτούς οι οποίοι μας επιβάλλονται σπάνια τους θυμόμαστε όταν τους "διαβάσουμε".

Σε άλλους πάλι δεν ξεπερνάμε την 1η σελίδα .

Άλλους διαβάζοντας τα περιεχόμενα και μόνο νομίζουμε ότι τους ξέρουμε.

Άλλους πάλι τρέχουμε να διαβάσουμε την τελευταία σελίδα τους γιατί μας κουράζουν και άλλους δυστυχώς σπεύδουμε να τους φέρουμε κοντά μας εξαιτίας του εξώφυλλου και μας απογοητεύουν μόλις κοιτάξουμε μέσα τους...

BUCKET LIST part XVMII(!)

2009-06-04T10:25:00.009+03:00

Σκουριασμένος νοιώθω μετά τόσο καιρό που γράφω εδώ στο γνώριμο καταφύγιο μου της μοναξιάς.

Κύκλοι έκλεισαν στο διάστημα αυτό της σιωπής μου. Νέες πόρτες άνοιξαν , διαδρομές έγιναν με νέα δεδομένα . Άνθρωποι έφυγαν μακριά μου με τρόπο που δεν περίμενα ποτέ μου , βγάζοντας προσωπεία που έντεχνα είχαν πλάσει με τα χρόνια για να καλύψουν την γύμνια τους και άλλοι πάλι ήρθαν τόσο κοντά , όπως δεν πίστευα ότι θα γινόταν.

Ίσως όμως έτσι είναι , όταν κάτι είναι γραφτό να μην γίνει και τίποτα δεν μπορεί να το κάνει να συμβεί. Ούτε η μοίρα , ούτε η δύναμη ενός πλάσματος με κοκκινο-μπλέ στολή....

Τα λόγια , τα αισθήματα , οι σκέψεις μένουν μετέωρες και μας ενοχλούν σε κάτι στιγμές δύσκολες εσωτερικής ανασκόπησης , βαθιών αναστεναγμών ή σε εκείνα τα δευτερόλεπτα αναπόλησης που μοιάζουν αιώνες.

Είπαμε ρυτίδες στο πρόσωπο , γραμμές στην παλάμη , χαρακιές στην καρδιά και στο μυαλό. Πονάνε και αφήνουν το στίγμα τους αλλά με τον χρόνο γίνονται πιο αμυδρές , μαλακώνουν.

Ξεκινάω σε λίγες ώρες μια μακρινή αποστολή . Σε πραγματικά χιλιόμετρα και σε έτη φωτός μέσα μου. Στην προσπάθεια να σβήσω ακόμα κάτι από την λίστα μου , θα βουτήξω ακόμα πιο βαθιά μέσα στα όνειρα και στις φοβίες μου, κάνοντας κάτι που ονειρευόμουν από παιδί ακόμα.

Νοιώθω έντονα εκείνο το συναίσθημα μέσα μου ,το προ καταιγίδας, την αναταραχή , εκείνο το πριν βουτήξεις από τον βατήρα εκεί ψηλά , πριν σκύψεις να την φιλήσεις για πρώτη φορά , όταν βγάζεις τις βοηθητικές στο ποδήλατο και ξεκινάς την πρώτη ελεύθερη βόλτα, όταν κρατήσεις για πρώτη φορά το παιδί στην αγκαλιά σου. (έγινα κατανοητός νομίζω γιατί μπορώ να συνεχίσω για καμιά 100-στη post ακόμα με αυτή την περιγραφή!)

Αυτά αγαπητοί μου. Ελπίζω να επιζήσω και να είμαι και πάλι κοντά σας με πλούσιο υλικό από την εμπειρία αυτή για να σας μεταφέρω....

BIRTHDAY

2009-04-16T10:35:00.002+03:00

Little known fact:

Long ago, in Julie Schwartz's "Answer Man" letter columns, we learned that Superman's birthday was on April 16th - meaning that Superman only had a birthday once every four years! Apparently, this is Superman's equivalent birthday according to the Earth calendar; Krypton's calendar was slightly different, with eighteen Kryptonian years for every twenty-five years on Earth. Presumably, Superman also has a Kryptonian date for his birth that he celebrates, just as Jewish children have a birthday in the Hebrew calendar. Make of that what you will.

LIFE

2009-04-09T15:03:00.010+03:00

Μου συμβαίνουν πάρα πολλά αυτό το διάστημα, σε προσωπικό επίπεδο. Μερικά από αυτά πολύ ευχάριστα , άλλα δυσάρεστα πολύ που πονάνε περισσότερο.

Όλα όμως με μαθαίνουν πράγματα για τους άλλους , για μένα , για την ίδια την ζωή.

Ναι , δεν ντρέπομαι να το πω , στα 38 (χρόνια καλά σε όλα τα Κριαράκια εκεί έξω) μου και ακόμα μαθαίνω για όλα αυτά που προανέφερα , δυστυχώς με τον δύσκολο τρόπο.

Ξεκινάμε όλοι από την ίδια αφετηρία στην ζωή μας είτε σε αυτόν τον πλανήτη είτε σε άλλον μακρινό . Η αρχή είναι όμως ίδια για όλους. Μπορεί κάποιος να έχει καλύτερα εφόδια υλικά ή πνευματικά αλλά όλοι μας ριχνόμαστε στην θάλασσα της ζωής χωρίς προειδοποίηση και μαθαίνουμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να κολυμπάμε. Κανένας δεν πνίγεται πιστέψτε με , πάντα βρίσκει τον δρόμο του , μπορεί να καθυστερήσει λιγάκι ή να μην τα καταφέρει να φτάσει εκεί ακριβώς που ήθελε , αλλά πάντα επιπλέουμε όλοι μας και πάντα μαθαίνουμε το κολύμπι στα κύματα.

Πολλές φορές συναντάμε ανθρώπους στην διαδρομή μας αυτή , που θαυμάζουμε , που αγαπάμε , που μισούμε , που ανταγωνιζόμαστε και όμως ο καθένας μας την διαδρομή του την κάνει μόνος του. Δεν έχει σημασία αν θα κοιμηθείς με κάποιον , αν θα του κρατάς το χέρι , αν θα τον κοιτάς στα μάτια μια ζωή , την διαδρομή της ζωής σου πρέπει να μάθεις να την κάνεις πρώτα μέσα σου .

Μόνο έτσι τελικά γνωρίζεις τα μέσα σου , τα εσώψυχα σου , ξεπερνάς τα κόμπλεξ σου και ξεχωρίζεις τι σου αξίζει και τι θέλεις πραγματικά στην ζωή σου. Αν είσαι τυχερός όλες αυτές τις διαδρομές και διαπιστώσεις τις κάνεις νωρίς . Αν όχι ... υπάρχει και η άλλη ευκαιρία που Σου δίνει ...

Δεν έχει σημασία και νόημα να προσπαθείς να αλλάξεις τους άλλους για να ταιριάσουν μαζί σου ή εσύ ο ίδιος να προσπαθείς να αλλάξεις τόσο ώστε να γίνει συμβατός ή αρεστός σε κάποιον ή κάποια, γιατί στο τέλος χάνεις αυτό που ήσουν και μετατρέπεσαι σε μια θολή εικόνα του εαυτού σου. Μια κακή απομίμηση που δεν πλησιάζει ούτε την αρχή , ούτε το τέλος.

Δεν έχει επίσης σημασία ή νόημα να προσπαθείς να αλλάξεις την άποψη και την εικόνα που έχουν οι άλλοι για σένα. Το καλύτερο να κάνεις , η εικόνα σου που θα σχηματίσουν θα είναι η τελευταία που θα έχουν από σένα. Μπορεί να μετακίνησες βουνά , να χώρισες θάλασσες στην μέση , αλλά αν χύσεις τον καφέ , πάει αυτό ήταν . Ακραία παραδείγματα , ακραίες καταστάσεις αλλά ελπίζω να γίνομαι κατανοητός.

Στο τέλος ο καθένας πρέπει να ολοκληρωθεί (αν καταφέρει να βγει ζωντανός στην ψυχή από την διαδικασία αυτή) . Αν υπάρξουν κάποιοι που θα είναι κοντά σου σε αυτή την διαδικασία , πραγματικά κοντά σου , κράτα τους κοντά σου μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου και δώσε τους και εσύ τα πάντα , είτε φοράς στολή είτε όχι .... το αξίζουν.

USED TO..

2009-02-05T09:24:00.008+02:00

Ξυπνάμε κάθε πρωί , με τον ίδιο ήχο στο ξυπνητήρι και σηκωνόμαστε με τον ίδιο τρόπο από ένα κρεββάτι που είχε στρωθεί με τον ίδιο τρόπο πριν μερικές ώρες και το οποίο αναστατώσαμε όσο προσπαθούσαμε να ζήσουμε τα όνειρα μας ή ακόμα καλύτερα κάνοντας έρωτα με κάποιον ιδιαίτερο για εμάς.

Ξυριζόμαστε , οδηγώντας το ξυράφι στις ίδιες διαδρομές στο πρόσωπο μας , (οι κυρίες βάφονται με τον ίδιο τρόπο που έκαναν πρόβα τόσα χρόνια μπροστά στον καθρέφτη) , πλένουμε τα δόντια μας με τον ίδιο τρόπο και στεγνώνουμε το σώμα μας μετά το ντους με τον ίδιο τρόπο και ακολουθώντας τις ίδιες διαδρομές με την πετσέτα μας.

Για να μην γίνομαι κουραστικός , απλά θα συνεχίσω λέγοντας ότι θα πιούμε καφέ από την κούπα που μας αρέσει και θα οδηγήσουμε στην δουλειά ακολουθώντας την ίδια απαράλλακτη διαδρομή , με τον ίδιο τρόπο που κάνουμε εδώ και καιρό γιατί έτσι έχουμε συνηθίσει...

Έτσι μετά από λίγο λέμε "καλημέρα" , έτσι απαντάμε "καλά" , πολλές φορές καταντάμε να λέμε "σε αγαπώ" από συνήθεια...

Σκεφτείτε πόσες , αμέτρητες συνήθειες έχουμε που κάποιες από αυτές ακροβατούν στα όρια της ιδιοτροπίας και παραξενιάς.

Σκεφτείτε τώρα τι συμβαίνει μέσα σας , όταν όλα αυτά τα καθημερινά , τα ιδιότροπα , τα περίεργα σταματήσουν απότομα και για κάποιο λόγο , δεχτείτε κάποιο τράνταγμα ζωής , τόσο ισχυρό που να σας κάνει να μηδενίσετε δείκτες εμπειρίας , απόψεις για την ζωή , αισθήματα και να θέσετε ψυχή και σώμα στο ...ΜΗΔΕΝ !

Αισιόδοξο κατ' εξακολούθηση ζώο ο άνθρωπος , δεν παύει να ελπίζει ακόμα και όταν κάποιος του τα πάρει όλα , ακόμα και όταν δώσει ότι είχε μέσα του και μείνει σχεδόν με τίποτα και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει λόγος , χωρίς να υπάρχει αποτέλεσμα...απλά γιατί έτσι έχει συνηθίσει.

Θεωρητικά όταν συμβεί αυτός ο "μηδενισμός" πρέπει να καταλάβεις κάποια πράγματα , πρέπει να νοιώσεις μέσα σου ότι ΔΕΝ είναι να γίνουν κάποια πράγματα , ότι ΔΕΝ κουμπώνουν στην δική σου ζωή , ότι ΔΕΝ γίνεται , ότι πρέπει να "γεμίσεις" μέσα σου με νέα πράγματα και να αρχίσεις να δίνεις όπως ξέρεις , όπως έχεις συνηθίσει άλλωστε αλλά κάπου αλλού γιατί σε αυτό τον πλανήτη είσαι απλά μια γελοία , γραφική καρικατούρα φτιαγμένη από πολλά όνειρα και χρωματιστό χαρτί που εύκολα τσαλακώνεται...

I WISH

2009-01-30T16:10:00.016+02:00

Με μια ευχή ... μερικά πράγματα, τα καλύτερα ίσως , ξεκινάνε έτσι. Όταν βλέπουμε ένα αστέρι να πέφτει , όταν είμαστε (ίσως όχι τόσο συχνά) μέσα σε μια εκκλησία , όταν είμαστε μέσα σε μια αγκαλιά που έξω της δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει κάτι καλύτερο , όταν κοιτάμε κάποιον συγκεκριμένο στα μάτια....

Δεν ξέρω πάντα πίστευα , ίσως επειδή είμαι από εκείνους τους περίεργους , ξέρετε τους λίγο πιο πολύ ρομαντικούς , πίστευα ότι όλες αυτές οι ευχές πηγαίνουν κάπου εκεί ψηλά και ίσως επειδή όλοι μας στέλνουμε περισσότερες από όσες πρέπει , μερικές χάνουν τον δρόμο τους ή πέφτουν πίσω από το γραφείο Του.

Δεν ξέρω αν αυτό που λένε για τις 3 ευχές ισχύει και εκτός των παραμυθιών , αλλά πάντα αντιμετώπιζα τους ανθρώπους σαν χαρακτήρες σε ένα περίπλοκο παραμύθι με πολλές σελίδες μερικές εκ των οποίων άγραφες ακόμα . Ίσως γιατί τα ίδια τα παραμύθια είναι κομμάτι της ζωής του κάθε συγγραφέα και παραμυθά.

Άλλωστε πάντα από μικρός έβλεπα τον κάθε άνθρωπο που συναντούσα στην ζωή μου , σαν χαρακτήρα ενός παραμυθιού με όσο ρεαλισμό μπορούσα να μπλέξω ανάμεσα σε αυτόν και στην πραγματικότητα που βίωνα. Με βοήθησε πολλές φορές αυτό να δω πραγματικά μέσα στους ανθρώπους που είχα κοντά μου , ακόμα και αν αναγκαζόμουν να παίζω μόνιμα κομπάρσος ,εξαιτίας των συνθηκών, φορώντας μόνιμα την μπλέ-κόκκινη στολή.

Πολλές φορές πληγώθηκα , ακόμα και πρόσφατα γιατί είδα λάθος πρωταγωνιστές σε λάθος παραμύθι γραμμένο σε γλώσσα που δεν καταλάβαινα .

Αυτό όμως που δεν άλλαξε ποτέ ήταν οι ευχές . Όταν τις έκανα , νόμιζα (και νομίζω με κάθε μόριο της ψυχής μου) ότι σταματούσαν όλα , έστω και λίγο και πραγματικά έβλεπα το γαλήνιο πρόσωπο Του να ακούει . Σαν να ένωνα ένα σπάγκο , από τα βάθη της ψυχής μου με ένα σύννεφο στην αυλή Του και να του μετέφερα ένα μήνυμα . Και όλα αυτά σε δευτερόλεπτα , όσο κάνει να πέσει ένα αστέρι.

Οι δικές μου τελείωσαν πια. Την τελευταία την έκανα ένα απόγευμα , αυτό καλοκαίρι , λίγο πριν το σούρουπο ,δίπλα στην θάλασσα αγκαλιά με μια κρύα μεταλλική κολώνα , αγναντεύοντας τον Θερμαικό και τον ήλιο που χανόταν κάπου βαθιά στην θάλασσα.

Μάλλον αυτή ήταν από αυτές που χάνονται εκεί πάνω ....

LIGHT WITHIN

2009-01-27T16:57:00.022+02:00

Πριν πολλά χρόνια , ξεκίνησε το ταξίδι της στην ζωή ακόμα μία ψυχή . Είχε και αυτή τις ιδιαιτερότητες της . Άλλωστε πιστεύω κάθε μία έχει τις δικές ιδιαιτερότητες και ομορφιές, απλά πολλές φορές δεν μπορούν να βγούνε προς τα έξω, δεν βγαίνουν ποτέ προς τα έξω.

Προβληματισμένος από την πραγματικότητα που βίωνε στα τόσο τρυφερά πρώτα βήματα του , ξεκίνησε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή στον κόσμο των χάρτινων ηρώων. Εκεί στον κόσμο τους έκανε την απόδραση του , για να μπορέσει να κοιμηθεί ,να ηρεμήσει , να νοιώσει ασφαλής, να δικαιολογήσει την διαφορετικότητα του.

Και όμως κάποια στιγμή , η πραγματικότητα , η ζωή , οι συμπτώσεις , χάραξαν για πάντα τον δρόμο της δικής του ψυχής . Πέρασαν με την μία τους χάρτινες ήρωες του , τόσο βαθιά μέσα του που κανένας και τίποτα δεν θα μπορούσε να τους βγάλει.

Ένα ατύχημα πάνω στο παιχνίδι. Ένας φίλος του από την γειτονιά του, μικρός κατεργάρης. Χτύπησε πολύ άσχημα. Αίματα παντού . Κράτησε τον μικρό του φίλο γεμάτο αίματα στην αγκαλιά του , προσπαθώντας να σταματήσει το αίμα , (με μία ψυχραιμία πρωτόγνωρη ακόμα και για αυτόν..)που προσπαθούσε να κάνει το τραγικό-χαρούμενο σχηματίζοντας μικρά συντριβανάκια πολύτιμου κόκκινου υγρού. Τον κουβάλησε για αρκετή ώρα με συχνές στάσεις στην πλάτη του μέχρι το σπίτι του. Ένοιωθε τα δάκρυα της μάνας του μικρού του φίλου πάνω στα χέρια του , τα αναφιλητά της ανάμεικτα με ένα ψέλλισμα που δεν έβγαζε άλλο νόημα πέρα από το "ευχαριστώ".

Δεν κατάλαβε και πολλά εκείνη την ημέρα , ίσως ήταν πολύ μικρός για να επεξεργαστεί τόσα δεδομένα . Η επιβεβαίωση ήρθε πολλά χρόνια αργότερα όταν προσπαθούσε να μεταφέρει την γυναίκα που τον μεγάλωσε στην εντατική ενός νοσοκομείου , ακούγοντας την να μιλάει χωρίς να βγάζει νόημα τι προσπαθούσε να του πεί . Μόνο τα μάτια της θυμάται πια από εκείνη την βραδιά. Και πάλι δεν πίστεψε όμως. Άλλωστε όλοι έχουμε μεγαλώσει με το να διώχνουμε μακριά το "διαφορετικό" , το "περίεργο" , το "ευαίσθητο" ....

Την τελική επιβεβαίωση για κάτι που ίσως δεν υπάρχει ποτέ , του την έδωσε μια εικόνα που δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ , ένα μωρό , ο γιός του , που είχε χάσει την μάχη με την ζωή καταδικασμένος από γονίδια που δεν είχαν βρεί τον δρόμο τους....

Όλα άλλαξαν εκείνη την μέρα. Κατάλαβε ότι μπορεί να μην είχε ποτέ στολή όπως οι ήρωες που τόσο τον συνάρπαζαν αλλά έπρεπε , με όποιο τρόπο έβρισκε να είναι "εκεί" για πολλούς , με όποιο κόστος για τον ίδιο .

Άνθρωποι που μας κράτησαν το χέρι σφιχτά , άνθρωποι που μας πλήγωσαν , αγάπες χωρίς νόημα , άνθρωποι που ήταν καλοί μας χωρίς ΚΑΝΕΝΑ αντάλλαγμα , καταστάσεις διάφορες ....

Μικρές σταγόνες της μοίρας στην λίμνη της ψυχής μας , ξεκινούν μικρά κυματάκια που μας σημαδεύουν για μια ζωή , σε μέρη που δεν πρόκειται να δεί κανένας εκτός από εμάς ένα πρωινό στον καθρέπτη και ίσως πιο σπάνια "κάποιοι" , που ίσως συναντήσουμε στις διαδρομές μας , κάποιοι που ίσως καταλάβουν...αν και αυτό δεν είναι αρκετό από μόνο του ...

Έτσι ήταν , έτσι είναι και έτσι θα συνεχίσει να είναι .

THE "PILLOW"

2009-01-26T12:37:00.011+02:00

Μαξιλάρια.Μαλακά , σκληρά , πουπουλένια , ανατομικά . Όλοι είχαμε πάντα από ένα . Μας συντρόφευε όταν κοιμόμασταν από μωρά ακόμα στα πιο όμορφα και απροβλημάτιστα ταξίδια μας , εκεί που σχεδόν όλα είναι όπως πρέπει , όπως θα έπρεπε , όπως θα θέλαμε.

Στην αρχή το επέλεγαν άλλοι για εμάς γιατί θεωρητικά ήξεραν ποιο είναι το καλύτερο για εμάς , στην συνέχεια το αγοράζαμε μόνοι μας είτε με την βοήθεια και τις συμβουλές τρίτων , αλλά ένα ήταν πάντα σίγουρο...ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΜΟΝΟ ΕΝΑ. Πάντα είχαμε παραπάνω από ένα , διαφορετικής κατασκευής και ποιότητας, τα οποία θεωρούσαμε απαραίτητα ακόμα και αν μερικά δεν τα χρησιμοποιούσαμε ποτέ , ακόμα και αν καθόντουσαν σε μια γωνία του κρεβατιού μας.

Και όμως ακόμα και αυτά , ποτέ δεν θέλαμε να τα αποχωριστούμε. Θέλαμε να ξέρουμε ότι θα είναι εκεί γιατί σε μια νύχτα γεμάτη προβληματισμούς , όταν ο ύπνος παρά τα προβατάκια που κάνουν στωικά παρέλαση δεν έρχεται , θέλουμε να ξέρουμε ότι μπορεί εναλλακτικά να το χρησιμοποιήσουμε.

Όσο μεγαλώνουμε , τα "μαξιλάρια" αυτά , επεκτείνουν την δραστηριότητα τους πέρα από τα όρια του κρεβατιού μας. Μας συνοδεύουν στην καθημερινότητα μας , στα εύκολα και στα δύσκολα. Στα όμορφα και στα άσχημα. Σε αυτήν την περίπτωση , η επιλογή είναι περίπλοκη,

Η μοίρα βάζει το χεράκι της καμιά φορά , (είπαμε "περιστασιακή μυωπική δραστηριότητα"!) και σαν "μαξιλαράκια" για εμάς είναι οι γονείς μας ίσως , μετά φίλοι , μετά άνθρωποι ίσως που νοιώθουμε πιο κοντά μας , αγάπες μας , σύζυγοι ...υπερήρωες .

Το θέμα είναι ότι πάντα κάποιος , κάποια , κάποιοι υπάρχουν για να είναι το "μαξιλαράκι" για εμάς σε δύσκολες στιγμές. Το ευτυχές είναι όταν τυχαίνει το 2 σε 1 . Δηλαδή η κατάσταση που ο άνθρωπος που αγαπάμε είναι και πέραν των ορίων της αγάπης , όπου και αν βρίσκονται αυτά και το μαξιλαράκι για εμάς. Δεν αναφέρομαι στην φροντίδα του αγαπημένου μας , στην κάλυψη των συναισθηματικών προβληματισμών και κενών που ίσως έχει. Μιλώ για την φροντίδα της ψυχής του , για την ριμάδα εκείνη την τόσο πολύτιμη αγκαλιά που όταν την παίρνεις νιώθεις έτοιμος να πετάξεις και παράλληλα νιώθεις τόσο ήρεμος και ζεστός μέσα σου , κάτι σαν να είναι Άνοιξη , περπατάς σε βαμβάκι , τυλιγμένος σε fleece κουβέρτα και τρως σαραγλί με σαντιγί και μετά δροσερό νερό ...

Για την ματιά που όταν την παίρνεις ανατριχιάζεις και όταν περάσει εκείνη η στιγμή , η θύμηση και μόνο του προσώπου σου φέρνει μια ζεστασιά στο κορμί και ένα χαμόγελο στο πρόσωπο (σε σημείο που οι υπόλοιποι οδηγοί/συνάδελφοι που σε βλέπουν ετοιμάζονται να ειδοποιήσουν το τοπικό Ψυχιατρικό Ίδρυμα για να σε μαζέψει..)

Για όλα αυτά ... και για άλλα πολλά είναι τα "μαξιλάρια" για να κοιμάσαι ήρεμος και να ζεις την ζωή σου ... στο καθημερινό κρεβάτι της ζωής...

THE STORY MAKER

2009-01-20T20:13:00.004+02:00

Υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται και φτιάχνουν λογιό λογιό ιστορίες κάθε μέρα.

Όμως , όλα τα όμορφα παραμύθια ανεξάρτητα από το αν ο πρίγκιπας είναι από άλλο πλανήτη , φτάνουν στο τέλος τους. Στο σημείο εκείνο που η αλήθεια , χωρίς να κοπιάζει και να διστάζει ούτε μία στιγμή , σκίζει σιγά σιγά με την ησυχία της κάθε μία σελίδα του όμορφα γραμμένου παραμυθιού. Στο σημείο εκείνο που η πραγματικότητα τσαλακώνει τους ιδανικά πλασμένους ήρωες του παραμυθιού , τα όμορφα σκηνικά , τις τρυφερές ατάκες , τις σκηνές γεμάτες έρωτα και αμόλυντη «πραγματική» αγάπη, με χαρακτηριστική ευκολία σε αντίθεση με την δυσκολία του να έρθουν κάποια πράγματα στην σωστή θέση ώστε να γραφτούν , να συμβούν, όλα αυτά τα «όμορφα»….
Είναι το σημείο που η καθημερινή υποκρισία ξεπερνά κάθε φαντασία και αναγκάζει τις μάσκες να πέσουν , γιατί πολύ απλά δεν χρειάζονται πια...
Άνθρωποι νόμιζα ότι με περιτριγύριζαν , γεμάτοι καλοσύνη και όμως για άλλη μια φορά έκανα λάθος. Μηχανές ήταν , ψυχρές . Υπολογιστές κινούμενοι με πλαστικά , φιλικά ανθρώπινα προσωπεία , γεμάτα εικονικά αισθήματα που μέσα τους έκρυβαν κρύο και σκοτάδι. Πολύ από αυτό το σκοτάδι , έτοιμο να κατασπαράξει κάθε όμορφο σύννεφο φαντασίας και τρυφερότητας σε έναν ιδανικά πλασμένο ουρανό , ίσως , σπάνιας αγάπης , ότι και αν σημαίνει αυτό.
Κανένας , δεν μπορεί να σε προετοιμάσει αρκετά για αυτό, όταν σου συμβεί. Όσα και αν έχει περάσει , όσες αγάπες και αν έχει αφήσει πίσω του , όσες ζωές και αν έχει ζήσει. Κανένας και τίποτα , γιατί κάθε γραμμή στο χέρι σου , είναι και μια γραμμή, μια χαρακιά στην καρδιά ενός σπάνιου πλάσματος . Ενός πλάσματος φτιαγμένου για να προσφέρει , χωρίς να ζητά αντάλλαγμα , να δίνει χωρίς να περιμένει τίποτα , να προστατεύει χωρίς να του το ζητάνε , να βοηθά και να απλώνει το χέρι του όσο και αν το άγγιγμα που προσδοκά δεν έρχεται ποτέ. Ενός πλάσματος σπάνιου…ίσως στις κρύες , σκοτεινές ημέρες μας, ενός ανθρώπου γεμάτου έρωτα και αγάπη για μια πριγκίπισσα από ένα βασίλειο που ίσως δεν υπάρχει.
Ένα βασίλειο φτιαγμένο από όμορφα όνειρα, εκεί ψηλά στον ουρανό με ένα κάστρο τόσο γερό ώστε να προστατεύει όλα τα όνειρα που δεν θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα.

Με πόρτες τόσες γερές ώστε να μην ξεφύγει ούτε μία στάλα αγάπης προς κανέναν εδώ κάτω. Ίσως βέβαια και να μην χρειάζεται ούτε πόρτα , ούτε κάστρο γιατί μάλλον κανένας δεν μπορεί να δει τι είχα φτιάξει μέσα μου .
Κανένας εκτός από μερικά σκόρπια πια σύννεφα και μερικές αράδες σε ηλεκτρονικά γραφτά που δεν βγάζουν πια νόημα γιατί αυτό που τα έδενε και τα έκανε να έχουν νόημα δεν υπάρχει , δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ . Όπως δεν υπάρχει ποτέ το «αίσιο τέλος» , «happy end» ή όπως αλλιώς θέλετε να ονομάσετε την περιστασιακή μυωπική δραστηριότητα της μοίρας.
Όπως δεν υπάρχουν και τα παραμύθια , μέσα στην ψυχή μερικών ανθρώπων που βλέπουν στον Δον Κιχώτη απλά έναν ακόμη παλαβό που ξαμολήθηκε στην ύπαιθρο , στον Ρωμαίο και Ιουλιέττα , δύο κακομαθημένα πιτσιρίκια και σε μένα έναν εξωγήινο με διχασμένη προσωπικότητα και …πολλά ερωτηματικά για την λειτουργία της ανθρώπινης καρδιάς .

NEVER ENDING ACT

2009-01-13T17:08:00.013+02:00

Πάντα , από μικρά παιδιά αρεσκόμαστε στο να παίζουμε ρόλους . Να γινόμαστε κάποιοι άλλοι . Να φεύγουμε από τα βαρετά καθιερωμένα , ακόμα και όταν αυτά αφορούν την ζωή ενός 5-χρονου.

Οι πιτσιρικάδες συνήθως (κάποτε) ντυνόντουσαν καουμπόηδες , κλέφτες , αστυνόμοι , τώρα πια κάτι ανάμεσα σε GI JOE και κακή απομίμηση του φίλου μου με τις νυχτερίδες. Οι μικρές κυρίες , λογιών λουλούδια , μέχρι (στις σημερινές μέρες) κακές απομιμήσεις της BARBIE ή της στοργικής μητέρας βγάζοντας βόλτα ένα μωρό κούκλα , ταίζοντας το , χτενίζοντας το.

Μεγαλώνοντας , μαθαίνουμε από τους γονείς μας και από τον περίγυρο μας, από την ίδια την κοινωνία , να κρυβόμαστε , να κρύβουμε αυτό που έχουμε μέσα μας , υποκρινόμενοι ότι όλα πάνε "καλά" (όταν μας ρωτάνε) , ότι τίποτα δεν μας αγγίζει , ότι τίποτα δεν μας πονά ή ενοχλεί.

Στο σχολείο , στο πανεπιστήμιο , στα φροντιστήρια , στην δουλειά , στις καθιερωμένες επισκέψεις σε συγγενείς που παρακαλάγαμε να τελειώσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα,ψιθυρίζοντας στο αυτί της μαμάς "μαμά , ΠΌΤΕ θα φύγουμε? να φάω και το δικό σου το σοκολατάκι τώρα?".

Μεγαλώνουμε παίζοντας ρόλους , όλοι μας , άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο προσπαθώντας είτε να αποδράσουμε από την ζωή μας , είτε να κρύψουμε πράγματα για εμάς , για την ζωή μας.

Και όταν το καταφέρνουμε πια σε τόσο καλό βαθμό , δεν κερδίζουμε βραβείο ηθοποιίας , Oscar ή κάποιο άλλο. Αντίθετα καταφέρνουμε να γινόμαστε όλο και πιο σκληροί μέσα μας , πιο άδειοι γιατί η πλαστική , εικονική ζωή που ζούμε , η ζωή των δήθεν και του "καλά" απορροφά κάθε σπιθαμή ευαισθησίας ή μαγείας από τα "μέσα" μας .

Συνεχίζουμε την διαδρομή μας στην ζωή και όταν , Εκείνος βάλει στον δρόμο μας κάποιον ή κάποια με περίσιο απόθεμα καλά προφυλαγμένων εσώψυχων για να επαναφέρει μέσα από την επαφή μαζί του όλα αυτά που χάθηκαν από μέσα μας , τότε δυστυχώς η κραυγή του ακούγεται σαν αδύναμος ψίθυρος στην ζωή μας .

Προσπερνάμε ακόμα έναν άνθρωπο , έτσι απλά , όπως τόσους άλλους που συναντάμε στον δρόμο , στο λεωφορείο , στην δουλειά μας , στο super market ....χωρίς να έχουμε την παραμικρή ιδέα για το πως θα άλλαζε ίσως την ζωή μας, ξανακάνοντας μας παιδιά στην ψυχή και στην καρδιά , μοιραζόμενος όλα όσα η ζωή και εμείς οι ίδιοι αφαιρέσαμε με την βία από μέσα μας.

Γιατί στην ουσία όλα τα πράγματα είναι απλά όταν είμαστε παιδιά , όταν σκεφτόμαστε απλά , όταν έχουμε τα μέσα μας φορτωμένα με τόσο όμορφα πράγματα τα οποία απλόχερα μοιραζόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη....ακόμα και την αγάπη.

CONNECTIONS

2008-12-19T10:00:00.001+02:00

το παρακάτω είναι αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο των γραμμάτων που αγαπώ πολύ και είναι δίπλα μου εδώ και λίγο καιρό. Δεν ξέρω αν κέρδισα το στοίχημα αλλά προσπαθώ!

Είναι παράξενο πράγμα ο άνθρωπος. Και όπως έχω αναφέρει ξανά , ακόμα πιο παράξενο είναι ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει το ανθρώπινο μυαλό. Οι συσχετισμοί που κάνει , οι συνδέσεις . Και πότε γίνεται συνήθως αυτό ? όταν του λείπουν άνθρωποι ? όταν του λείπουν νέα δεδομένα?όταν έχει πληγωθεί? πότε?

Καταφέρνει να συνδέει άψυχα πράγματα με αισθήματα .

Περνάς από μια γειτονιά που μεγάλωσες και ξαφνικά το μυαλό σου πλημμυρίζει από μυρωδιές, από αναμνήσεις, από έναν πόνο τότε που κάνοντας ποδήλατο είχες πέσει και χτύπησες το γόνατο σου. Και την ίδια στιγμή το χέρι σου ασυναίσθητα πηγαίνει να πιάσει το γόνατο σου , να ψηλαφίσει την ουλή που έχει καλυφτεί από τα χρόνια.
Περπατάς στον δρόμο βλέπεις μια ηλικιωμένη γυναίκα να προσπαθεί να περπατήσει με την βοήθεια ενός μπαστουνιού , φορώντας ένα πανωφόρι που σου φέρνει την εικόνα ενός αγαπημένου προσώπου στο μυαλό , που έφυγε πριν χρόνια πολλά για ένα ταξίδι μακρινό, και για λίγα δευτερόλεπτα το πρόσωπο της άγνωστης γυναίκας , γίνεται γνώριμο , βλέπεις τον άνθρωπο που σε μεγάλωσε να σου χαμογελά αμυδρά και βουρκώνεις .
Φανάρια , κίνηση , εκνευρισμός , κόρνες και όλα ακίνητα και ξαφνικά το ραδιόφωνο διαλέγει από μόνο του , συνωμοτώντας ενάντια στον χτίσιμο του τείχους μέσα σου προς πράγματα που σε πληγώνουν , να παίξει ένα τραγούδι που σου θυμίζει ένα φιλί , μια αγκαλιά , μια αγάπη που έφυγε ... και τότε πονάς εκεί που λένε οι ποιητές και οι ρομαντικοί ότι εντοπίζεται η αιτία των προβλημάτων , στο στήθος σου κάπου στα αριστερά.
Δοκιμαστήρια πολυκαταστήματος , προβάρεις το νέο παντελόνι σου και βγαίνεις να δεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη εξω και νομίζεις ότι ακους , μια φωνή να σου λέει "αγάπη μου σου πάει τόσο πολύ και σου κάθεται γάντι" όπως όντως άκουγες πριν μερικές στιγμές , πριν μερικούς μήνες... Στην πραγματικότητα όμως αυτό που ειπώθηκε έξω από το δοκιμαστήριο του πολυκαταστήματος ήταν "είναι το νούμερο σας κύριε,θα πληρώσετε μετρητά ή με κάρτα?"
Περνάς από μαγαζιά , από γειτονιές , βλέπεις ανθρώπους , παρατηρείς ζευγάρια να κρατιούνται χέρι-χέρι , στο αυτοκίνητο από τον καθρέπτη σου βλέπεις στο πίσω αυτοκίνητο το νεαρό ζευγάρι να αγκαλιάζεται και να φιλιέται. Πιάνεις τον εαυτό σου να χαιδεύεις τα χείλη σου με την άκρη από τα δάχτυλα σου , προσπαθώντας να νοιώσεις , να ψηλαφίσεις ίχνη από ένα φιλί πριν μήνες,που σε έκανε να νοιώσεις κάπως σαν τον κοντούλη Γαλάτη όταν έπινε το μαγικό φίλτρο.
Πίνεις τον καφέ σου και την βλέπεις μπροστά σου να σε χαιρετά ανέμελη , χαμένη στις πολύπλοκες-διασκεδαστικές-γεμάτες διαδρομές της , με το μυαλό και την καρδιά της φανερά "αλλού" και το στομάχι σου σφίγκεται ενω μυριάδες εικόνες , στιγμές , αγγίγματα , αισθήματα σου, έρχονται για να σου κόψουν την αναπνοή και να θρυματίσουν την σκέψη σου σε ισάριθμα κομμάτια ...

Και γίνονται όλα αυτά και ο χρόνος συνεχίζει το αμείλικτο ταξίδι του στο ρολόι σου και στο δέρμα σου και ο κόσμος γύρω σου γίνεται ολοένα και πιο πολύς με γέλια , με μικρά παιδιά να καρτερούν με αγωνία (και λίγο γκρίνια!) το φετινό δώρο του Santa , με ειδήσεις να ουρλιάζουν για τον Αλέξη και την διαφθορά που όλοι τους υπόσχονται να πατάξουν και την κρίση που δεν έχει τελειωμό (παρά τις πωλήσεις των BMW-MERCEDES-PORSCHE που συνεχώς αυξάνουν) και εσύ ...

ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ ΤΙΠΟΤΑ ...ΔΕΝ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ...ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΑΚΙΝΗΤΑ...

ακόμα και ο χρόνος...

WALKING

2008-10-10T08:47:00.007+03:00

Ξεκίνησε το περπάτημα του , ένα απογευματάκι , λίγο στιγμές πριν το σούρουπο.

Πριν δύσει ο ήλιος του. Όχι γιατί θα σκοτείνιαζε. Είχε αποφασίσει ο ίδιος να φέρει το σκοτάδι πιο νωρίς , το σούρουπο πιο γρήγορα στην διαδρομή του.

Ήταν μόνος και πάλι. Τόσα χρόνια , νόμιζε, πίστευε , ότι στις διαδρομές που είχε κάνει , είχε αγγίξει ανθρώπους , είχε αγαπηθεί , είχε φροντίσει , είχε προφυλάξει , είχε προσφέρει, είχε φροντίσει ...κατάλαβε ότι δεν ήταν έτσι.

Κάθε βήμα τον πόναγε , όπως γίνεται εδώ και καιρό άλλωστε. Έκανε κουράγιο ώστε να μην δείξει ότι πονά , να μην κουτσαίνει.Κάποτε μπορούσε να πετά, τώρα κάποιοι , το σκοτάδι , τον είχαν καθηλώσει στην γη. Είχε συνηθίσει να πονά στο σώμα. Δεν τον ενοχλούσε τόσο αυτός ο πόνος , όσο ο πόνος στην ψυχή , στην καρδιά .

Εκείνο τον πόνο δεν μπορούσε να αντέξει.

Ποτέ δεν κατάλαβε γιατί είχε ξεκινήσει να περπατά , ούτε από που ξεκίνησε και πότε.

Ήξερε μόνο προς τα που πήγαινε.

Τον προορισμό του...

LIFE TOWERS

2008-09-11T16:29:00.006+03:00

Θα ξεκινήσω με μία προσευχή για όλους αυτούς που χάθηκαν σαν σήμερα. Ελπίζω να είναι όμορφα εκεί πάνω και οι αγαπημένοι τους να έχουν την δύναμη που χρειάζεται για να συνεχίσουν να τους έχουν στην καρδιά και στο μυαλό τους για πολλά πολλά χρόνια ...μέχρι να τους ξανασυναντήσουν.

Συνεχίζω...είναι άσχημο να κάνεις όνειρα και να τα φτιάχνεις με άμμο ... γκρεμίζονται πολύ εύκολα και πολλές φορές από εμάς τους ίδιους. Ίσως γιατί δεν αρκεί η φαντασία , η αγάπη και τα όνειρα να υπάρχουν στο μυαλό και κυρίως στην καρδιά μόνο του ενός "χτίστη"...

Θα ήθελα , ειλικρινά θα το ήθελα , να γράψω και άλλα πολλά , αλλά πολλές φορές τα λόγια όσο όμορφα και αν είναι έχουν την ίδια κατάληξη που έχουν μερικοί κόκκοι άμμου όταν τους πνίξει ένα κύμα λογικής και ρεαλισμού...ισοπεδώνονται και χάνονται ...

WEAK? IS THAT TRUE?

2008-08-23T09:55:00.012+03:00

Τελικά ,

τι είναι αυτό που μας κάνει να πετάμε?

τι είναι αυτό που κάνει , κάποιους , διάφανους απέναντι μας , μας δίνει όραση x-rays και την ικανότητα να βλέπουμε τα πάντα μέσα τους , πολύ βαθιά εκεί που οι ακτινογραφίες δεν πιάνουν μία?

τι είναι εκείνο που μας κάνει αόρατους και αδιάφορους στους λάθους ανθρώπους?

τι είναι αυτό που μας κάνει να μπορούμε να σηκώσουμε βάρη 10-πλασια του βάρους μας?

να βουτάμε στα 10-20 μέτρα βάθους στην θάλασσα χωρίς δισταγμό?

να διαβάζουμε χιλιάδες σελίδων οικονομικών βιβλίων και να περάσουμε μαθήματα στο πανεπιστήμιο μέσα σε μία βραδιά?

που μας κάνει όταν ερωτηθούμε , "θα πέθαινες για αυτήν" , να απαντήσουμε χωρίς καθυστέρηση ούτε ενός msec , με απόλυτη σιγουρία & δύναμη, "ναί!"

τι είναι αυτό που μας κάνει να μην μπορούμε να κλείσουμε την εσωτερική "βρύση" καλοσύνης ,τρυφερότητας και προστασίας?

που όταν κλείνουμε τα μάτια έστω και για λίγο , μας δίνει την εικόνα ενός και μόνο προσώπου ?

τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να φτάσουμε το ράφι των : "θέλω" , των "δώσε μου" , των "δεν με νοιάζει","δεν μπορώ" , "δεν είμαι σίγουρος" , "δεν θα πονέσω" από το κοσμικό super market συναισθημάτων και αντιδράσεων?

Οι ερωτήσεις συνεχίζονται μέχρι το άπειρο , ίσως γιατί νομίζω ότι ακολουθούν πάντα μια παράλληλη πορεία με την καρδιά , την ψυχή και ότι άλλο υποτίθεται κουβαλάμε μέσα μας από όταν ένας κόκκος άστρων χρησιμοποιήθηκε σαν πρώτη ύλη για να μπούνε τα μύρια κομμάτια του puzzle που συνθέτει τον καθένα από εμάς στην θέση τους, αλλά και γιατί κάποια πράγματα ΔΕΝ αλλάζουν μέσα στον καθένα μας και είναι αυτά που κάνουν τον κάθε ένα από εμάς διαφορετικό και μοναδικό.

Αρεστό ή όχι από άλλους, διάφανο ή όχι , αόρατο και αδιάφορο ή όχι .

INTO HER DEPTHS

2008-08-21T11:07:00.012+03:00

Λοιπόν ήταν στο προσωπικό μου bucket list εδώ και κοντά 20 χρόνια , είχα ξεκινήσει με τον πατέρα που ήταν λάτρης και γνώστης στα 13 κοντά (γιατί το να σου μαθαίνει συνέχεια πως να πετάς είναι βαρετό ! ενώ ο βυθός δεν είναι ΠΟΤΕ βαρετός).

Χθες μετά από πολλές αναβολές , αλλά μετά από πρόσφατα προσωπικά ταρακουνήματα έγινε η πρώτη βουτιά στα 8 μέτρα,μετά φυσικά από αναρίθμητες προειδοποιήσεις και κανόνες ασφαλείας και και και και ...

Ευχαριστώ τους κατοίκους του Δήμου Σιθωνίας για την ευγενική χορηγία θαλασσινού νερού (περίπου 2 ποτήρια , στην υγειά σας βρε παιδιά!) , θερμές ευχαριστίες στον φίλο και δάσκαλο (Άγγελε συγχώρεσε με αλλά το μυαλό είναι αλλού , άλλωστε είμαι ιπτάμενος συνήθως).

Όσοι δεν το έχετε δοκιμάσει .... (πατέρα,Angie είχατε απόλυτο δίκιο)....μην το αφήσετε , κάντε το ΧΘΕΣ. Εκπληκτικά συναισθήματα , πτήσης, ελευθερίας και το μεγαλείο Του και εκεί που μέχρι τώρα δεν είχα δει εκτός ντοκιμαντέρ .

Μερικά πράγματα είναι ακόμα αγνά και όμορφα και ας είναι τόσο βαθιά...(άλλα είναι απλά μακριά...και μπερδεμένα ανάμεσα σε παραλλαγές 2 βασικών χρωμάτων)

No Good (Super)Man?

2008-08-18T14:54:00.004+03:00

Τι γίνεται όταν μια ζωή προσπαθείς να προφυλάξεις τους άλλους να μην πάθουν κάτι , σηκώνοντας τα βάρη τους στους ώμους τους, τρέχοντας σε ολόκληρο τον πλανήτη για να μην πάθει ο πιο μικρός το παραμικρό ....και κάνεις λάθη?
Λάθη που πονάνε κάποιους , λάθη που σε κάνουν μικρό στα μάτια τους ενώ εσύ ξυπνάς και κοιμάσαι με τον αντίθετο προορισμό στην ζωή , όχι γιατί είχες την πολυτέλεια της επιλογής αλλά επειδή έτσι ήταν γραφτό για σένα.
Τι γίνεται όταν ο αλάνθαστος , κάνει λάθη , υπάρχει εκεί κάποιος να τον δικαιολογήσει για κάποια διάσωση που δεν έκανε στην άλλη πλευρά του πλανήτη ? για κάποιο μυστικό που δεν έβγαλε από μέσα του με σκοπό να προφυλάξει κάποιους?
Ένας φίλος μου , στην Gotham city , με μαύρη στολή , πολύ καλός φίλος από τα παλιά (αν και οι νυχτερίδες του..anyway) πάντα έλεγε ότι "οι πράξεις μας καθορίζουν ποιοι είμαστε όχι το τι έχουμε μέσα μας"και εγώ τότε του λέω "πόσο πάει το ισοζύγιο καλών πράξεων και πόσο των λαθών ? Από πόσες καλές δείχνουμε ποιοι και τι είμαστε και από πόσα λάθη?"
Ποιοι μας κρίνουν για αυτά που μπορεί να είναι "λάθη" ή ορθές πράξεις και πότε μας κρίνουν?
Σκέφτηκε κάποιος από τους κριτές και κατακριτές μας ότι πάνω στην ορμή και στην αφοσοιωση μας για την προστασία όλων , από όλες τις πλευρές , μπορεί απλά να σκεφτήκαμε κάπως διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο ?!? Τι είναι πιο εύκολο να γνωρίζεις πραγματικά κάποιον και να προσπαθείς να καταλαβείς γιατί έκανε ή δεν έκανε κάτι ή να ακολουθείς την εύκολη οδό της άρνησης ?
Όταν βλέπουμε μια ζωή , μια ψυχή ακόμα και κάποιον που ήρθε από πολύ μακριά , πρέπει να κοιτάμε το δάσος της ψυχής του , αυτό είναι για το οποίο θα κριθεί , ακόμα και αν το ένα δέντρο που εμείς βλέπουμε τώρα μας φαντάζει τόσο στραβό γιατί απλά δεν μπορούμε να δώσουμε άλλη ερμηνεία στις πράξεις του , γιατί δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την λογική του , γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί αισθάνεται ένοχος που δεν προλαβαίνει να είναι εκεί για όλους τους ανθρώπους σε αυτό τον πλανήτη....

JUSTICE (?) LEAGUE

2008-08-14T17:52:00.010+03:00

Δεν μπορώ να καταλάβω κάποιους κακούς αντίπαλους που έχουμε "εμείς" να αντιμετωπίσουμε στην καθημερινότητα μας.

Υπάρχουν απλά για να μας δυσκολεύουν στο έργο μας να προστατεύσουμε τον πλανήτη και τους καλούς ανθρώπους και στο να βοηθάμε κάποιους καλούς που φοβούνται και κάθονται κρυμμένοι να μας ακολουθήσουν ή απλά έχουν μπει από άγνωστες συμπαντικές δυνάμεις για να έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι της ζωής μας?

Είναι :

Αυτοί που δεν ξέρουν ακόμα αν είναι καλοί ή κακοί.
Αν είναι εχθροί ή φίλοι.
Αν θέλουν να μας ισοπεδώσουν ή να προχωρήσουν μαζί μας.
Αν θέλουν να μας χαϊδέψουν το μάγουλο και να πιάσουν σφιχτά το χέρι μας ή να μας ρίξουν καμιά γροθιά στο σαγόνι.
Αυτοί που νομίζουν ότι είναι αδικημένοι άσχετα αν πάντα έχουν ότι καλύτερο μπορούσαν να έχουν πρώτοι.
Αυτοί που αδιαφορούν για πράγματα που είναι ζήτημα καθημερινής επιβίωσης για άλλους.
Αυτοί που νομίζουν ότι τα σημαιάκια πρέπει εκτός από τους χάρτες να καρφώνονται και στις ψυχές των ανθρώπων που καταστρέφουν στο πέρασμα τους.

Πιστεύτε όλοι εσείς ότι αυτοί που προανέφερα , ζούνε σε κακόφημες Δυτικές συνοικίες , έχουν τατουάζ και φοράνε περίεργες στολές κακών? Όχι ! αυτή την στιγμή περπατάνε ανάμεσα σας , είναι συνάδελφοι σας , μένουν στην γειτονιά σας ίσως και να ζείτε στο ίδιο σπίτι.

Και όμως όλοι αυτοί θεωρούν ότι είναι μια χαρά . Ξέρετε πόσο εύκολα κοιμούνται όλοι αυτοί ? ... σαν κούτσουρα. Αυτοί νομίζουν ότι είναι στην θέση μας και εμείς είμαστε οι κακοί που δεν τους καταλαβαίνουμε , το πως σκέφτονται , γιατί στο δικό τους το μυαλό όλα είναι ξεκάθαρα , αγνά , απλά και φυσικά ασφαλή .

Ελάτε μαζί μου ,

ξυπνήστε ,

σταματήστε τους ,

φωνάξτε μαζί μου ,

υπάρχουν πολλοί σας εμάς εκεί έξω ,

ενωθείτε μαζί μου και θα γίνουμε σύντομα πιο πολλοί από αυτούς.

MY BIG BLUE

2008-08-12T14:46:00.004+03:00

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα και για μένα , θα αρχίσω από αυτό την επόμενη εβδομάδα , εκεί κάτω στο βαθύ σκοτεινό γαλάζιο , να κλείνω την λίστα μου , την διαβόητη bucket List μου , να κλείνω τους κύκλους μου , να κάνω τις εσωτερικές διαδρομές μου .
Μόνος μάλλον , μαζί της .
Αυτή είναι πολλά πολλά χρόνια εδώ γύρω και έχει πάρει στην αγκαλιά της πολλούς που έψαχναν για κάτι , που έκανα τις διαδρομές τους τις κρυφές...
Ελπίζω να βρω ...εμένα κοντά της και αν όχι έστω να σβήσω κάτι από την λίστα μου , να κάνω ένα βήμα ακόμα .
Μακάρι όλα να πάνε καλά και να τα πούμε πάλι από αρχές Σεπτέμβρη γιατί είναι πολλοί που γοητεύθηκαν τόσο από την ομορφιά της , που διάλεξαν να γαληνέψουν κοντά της...

SOUL DARKNESS

2008-08-05T00:39:00.009+03:00

There is a place most people don't want to visit.

Sometimes it is dark and scary. Sometimes it is warm and bright and cosy.

Some people visit that place when they look a mirror.

Some when the sit alone in a dark room.

Some when they listen to some particular music pieces or just before sleep gets to them and offer them a quick escape from that place.

Some when they look into a person's eyes.

I have done my visit a few days ago in that place and got the cosy/warm/bright package at first but tonight, tonight my friends I got the dark/cold/scary deal which most people get.

Because I found out that there are places inside us which most of us fear to see, fear to understand, and fear to admit. There are ways to overlook these places and try our best to avoid these secret journeys of ours, inside our soul. There are humans and Kryptonians who like and actually enjoy this particular method.

They avoid themselves and manage to sleep every night pretending that they have found peace. They tell lies first to themselves and to others so that they will not have to do this journey of theirs.

I do not blame them. It is not an easy thing to do this journey. It leaves you with soul wounds that may not ever heal. But as with love, some people, some ..., seek these wounds inside them because they simply make them better for those to come in the future, for those who will understand them.

ΣΧΕΣΕΙΣ κεφ. Α παρ. 010

2008-07-10T08:48:00.009+03:00

Στιγμές πριν φύγει,το μόνο που θυμόταν ήταν η στιβαρή , σίγουρη αλλά τρεμάμενη από την συγκίνηση φωνή του πατέρα του , που τον αποχαιρετούσε με μερικές φράσεις.
Συμβουλές για την ζωή του , για τον μοναχικό δρόμο του . Την φωνή αυτή , συνέχισε να την ακούει και μάλιστα μετά από λίγο άρχισε να κατανοεί πια τα όσα ακούγονταν στην διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού του προς τον γαλαζοπράσινο πλανήτη . Μερικές φράσεις όμως ήταν πιο δυνατές από άλλες , πιο ιδιαίτερες . Ξεχώριζε πάντα ακόμα και τώρα σαν ενήλικας , πατέρας και ο ίδιος την ακόλουθη : "γιε μου , δεν είσαι σαν αυτούς . Παρά το ότι σε έχουν μεγαλώσει αυτοί ,δεν ανήκεις σε αυτούς . Μπορεί να σε κοροιδέψουν , να σε πληγώσουν στο πνεύμα και στην ψυχή , να προσπαθήσουν να σου κάνουν κακό αλλά να θυμάσαι ότι είναι καλοί οι γήινοι , το μόνο που τους λείπει είναι η σωστή καθοδήγηση . Όλοι τους ακόμα και οι πιο κακοί έχουν την δυνατότητα να κάνουν καλό. Να αγαπάνε. Αυτό πρέπει να βλέπεις μέσα τους και να τους βοηθάς ακόμα και αν αυτό σημαίνει μερικές φορές να ρισκάρεις την ζωή σου. Στο τέλος της ημέρας ακόμα και μόνος , παρέα με τις σκέψεις , θα νοιώθεις όμορφα γιατί θα έχεις κάνει την διαφορά." . Αυτά θυμόταν και τώρα ενω ταξίδευε μέσα στο σκοτάδι με μόνο οδηγό μερικά φώτα της μικρής πόλης μπροστά του. Σκεφτόταν πως παρά την ικανότητα του να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή με όλες του τις δυνάμεις , να βοηθά όσους βρίσκονταν στον δρόμο του , ακόμα και ο ίδιος δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα με κάτι που του φάνταζε από μικρό παιδί στο σχολείο τόσο σύνθετο και πολύπλοκο .
Κάτι που δεν είχε σχέση με μαθηματικά , φυσική ή χημεία .
Τις ανθρώπινες σχέσεις. Δεν μπορούσε να καταλάβει ακόμα και τώρα όταν είχε πληγωθεί τόσες φορές , απογοητευτεί άλλες τόσες και κοροιδευθεί , πως γινόταν οι άνθρωποι να επιστρατεύουν το υπόλοιπο 90% του ανενεργού εγκεφαλικού φλοιού τους όταν επρόκειτο να πάρουν θέση , να αποφασίσουν , να συμμετέχουν σε μία σχέση είτε επαγγελματική , φιλική , ερωτική , συζυγική , μητρική (μπορείτε να κάνετε ΟΠΟΙΟ συνδυασμό επιθυμείτε και να τις αναφέρετε με όποια σειρά θέλετε!) , ενω στην υπόλοιπη ζωή τους αρκούντο στο 10%.
Πως κατάφερναν απλά πράγματα και αποφάσεις να τα κάνουν τόσο δύσκολα και πολύπλοκα , πως απλά πράγματα όπως η αγάπη του ενός για τον άλλο το πάθος κατάφερναν και το έκαναν τόσο πολύπλοκο που ...έχανε την ομορφιά του.
Γιατί αυτά τα αισθήματα υπήρχαν σε ολόκληρο το σύμπαν και όλα τα πλάσματα μπορούσαν και ζούσαν με αυτά , απλά το ανθρώπινο είδος ...τα ανέλυε λίγο παραπάνω...

WHERE HAS HE GONE?

2008-07-03T16:35:00.000+03:00

ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

2008-07-02T17:57:00.005+03:00

Υπάρχουν απλά πράγματα που μπορεί να σε κάνουν να δεις αυτό που είναι πραγματικά μπροστά σου όπως είναι,όχι όπως το φαντάζεσαι,ή όπως θα ήθελες ή όπως ελπίζεις να είναι.

Μπορεί αυτή η ξεκάθαρη οπτική και χαρά σου να κρατά μόλις 5' άντε 15' αλλά ...αυτές οι στιγμές που σταματάνε την περιστροφή του πλανήτη , το σύμπαν όλο , περίπου όπως συμβαίνει όταν φιλάς έναν άνθρωπο που αγαπάς πολύ , σου μένουν χαραγμένες στο μυαλό και την ψυχή.

Είναι πράγματα απλά , που λέγονται , που αγοράζονται , που βλέπεις , που σου λέει ένας φίλος , μια ανάσα στο τηλέφωνο , ένα τράβηγμα , ένα κρύο ή ζεστό SMS που ήρθε ή δεν ήρθε , που σε τραντάζουν .

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

2008-06-03T21:26:00.002+03:00

Αύριο ξεκινάνε και επίσημα οι εξετάσεις μου , για πτυχίο (το 2ο ζωή να έχουνε).
Ζητώ απλά από εσάς , την δικτυακή οικογένεια μου , μια ευχή στο κοσμικό υπερπέραν μπας και γίνει τίποτα γιατί όπως πολύ καλά ξέρετε όλοι σας την χρονιά που πέρασε το μυαλό μου τουλάχιστον ήταν αλλού για αλλού και ΄σίγουρα όχι στα τριγωνικά κερδοφόρα αρμπιτράζ (και ιδιαίτερα εδω και λίγο καιρό είναι ακόμα πιο μακριά!).

3+1

2008-06-01T02:28:00.003+03:00

Ακολουθώ και εγω αποδεχόμενος την πρόσκληση της Σοφίτσας αν και δεν ξέρω αν πρέπει να είναι 3 ψέματα και 1 αλήθεια ή το αντίθετο...
Ξεκινώ :
1. Είμαι θαρρώ και πάλι (αδιόρθωτος!) με κάτι που γαργαλά εκεί που κάποτε θυμάμαι είχα την καρδιά .
2. Είχα κλέψει μικρός ένα βιβλίο από την Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης μου!
3. Ξέφυγα από καταδίωξη περιπολικού για υπερβολική ταχύτητα με μηχανή.
4. Έκανα τα χαρτιά μου για να φύγω Αυστραλία.

ΣΥΝΝΕΦΑ

2008-06-01T01:41:00.009+03:00

Συνεχίζω να αισθάνομαι μικρός και ανήμπορος και συνάμα αδαής μπροστά στο μεγαλείο της φύσης, του σύμπαντος. Την εξωτερική του ομορφιά την έβλεπα όταν είχα τα κέφια μου σχεδόν κάθε βράδυ με το παλιό τηλεσκόπιο ακολουθώντας μια διδαγμένη διαδικασία που ακροβατούσε στα όρια της ιεροτελεστίας .Σχεδόν κάθε βράδυ και εφόσον το επέτρεπαν οι καιρικές συνθήκες.
Συνεχίζω τελικά σαν μαθητούδι του σύμπαντος να μαθαίνω όχι απλά από την ομορφιά του στους ουρανούς , αλλά από την ευφυΐα την οποία εφαρμόζει στην γη , στον πλανήτη μας.
Από το μικρό-κοσμο , από την μίνι έκδοση του σύμπαντος που συναντώ όσο γερνώ , στους ανθρώπους που γνωρίζω . Καταλαβαίνω πια ότι υπάρχουν οι κανόνες της φυσικής και τήρησης των ισορροπιών και ανάμεσα στις σχέσεις των ανθρώπων. Και μάλιστα όλα αυτά γίνονται ...από μόνα τους. Χωρίς καν να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας.
Το σύμπαν , η μοίρα όπως θέλετε πείτε το , κάτι πάντως ανώτερο τα κάνει όλα μόνο του και εμείς απλά ακολουθούμε θέλοντας και μη , κάτι σαν πεσμένα φύλλα δέντρου σε μικρό ρυάκι νερού.
Εκεί που νομίζουμε ότι όλα τελείωσαν και χάνουμε κάθε ελπίδα για ζωή και σκεφτόμαστε να κλείσουμε στα μούτρα του πλανήτη την πόρτα της ζωής μας , τότε αν και μόνο αν κάνουμε την χάρη στο σύμπαν και ακολουθήσουμε τον τρόπο του , το μονοπάτι του , το οποίο απλά μας ζητά να είμαστε λιγουλάκι τολμηροί και ανοιχτόμυαλοι , τότε αυτό βρίσκει τον τρόπο του να μας ανταμείψει για τον πόνο που μας προκάλεσε.
Τότε κοιτάμε τον ουρανό σφίγγοντας τις γροθιές μας όχι για να πούμε με σιωπηλές βρισιές πόσο μισούμε τα πάντα και την ζωή μας , αλλά για να δούμε ....κάτασπρα σύννεφα ....γιατί τελικά ο άνθρωπος που πάντα ψάχνουμε , δεν βρίσκετε χαμένος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ψυχών περιμένοντας το ταίρι του, είναι ΔΙΠΛΑ μας (μην μπείτε στην παγίδα των Km-τρικών αποστάσεων,η καρδιά πρέπει να ξέρετε πια ότι δεν γνωρίζει εμπόδια ούτε τόπου ούτε χρόνου)όπως το ένα σύννεφο δίπλα στο άλλο στον όμορφο ανοιξιάτικο/καλοκαιρινό ουρανό.
Εμείς δεν τον βλέπουμε ,γιατί ο πόνος , η ζωή , η ρουτίνα , μας έχουν καταντήσει συναισθηματικά τυφλούς.
Ανίκανους να ανοίξουμε τα μάτια της καρδιάς μας , της ψυχής μας και να δούμε πραγματικά ποιος είναι αυτός απέναντι μας.
Ανίκανους να δούμε ότι αυτά τα όμορφα άσπρα σύννεφα είναι ολόκληρες ιστορίες , καμβάς πραγματικός στα χέρια Του, με ιππότες, πριγκίπησες , κάστρα , δράκους , καράβια που πάνε στα πέρατα της γης και ότι μπορεί να δει αυτός που ...βλέπει πραγματικά.
Αυτός που όταν δει ένα σύννεφο , δεν θα το αφήσει να τον προσπεράσει απλά σαν μια μάζα από σταγονίδια υγρασίας εγκλωβισμένα από ατμοσφαιρικές πιέσεις .
Θα δει το πρόσωπο του ανθρώπου που πραγματικά έψαχνε με αγωνία (και έλλειψη πίστης πολλές φορές) για να έχει σύντροφο , μέχρι να περάσουν τα χρόνια και να γίνει ένα με τους ουρανούς και τα σύννεφα που τόσο αγαπά...

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ part D

2008-05-26T20:49:00.002+03:00

Τα δευτερόλεπτα πτήσης πέρναγαν σαν εβδομάδες καθώς κάθε προσπάθεια της , την πόναγε τόσο , κατάλαβε πολύ γρήγορα ότι κακώς είχε ενθουσιαστεί τόσο πολύ με το κουράγιο της . Τώρα πια είχε καταλάβει ότι αυτό που ένοιωθε τόση ώρα πάνω της , από όταν ήταν κάτω και της ζέσταινε το σώμα δεν ήταν ιδρώτας….η «ατυχής» προσγείωση της , την είχε πληγώσει πιο σοβαρά από όσο πίστευε.
Το φως φαινόταν να είναι τόσο κοντά πια , οι φόβοι της άρχισαν ένας , ένας να πηγαίνουν ..περίπατο , μέχρι που ξάφνου άκουσε έναν θόρυβο από μακριά να την πλησιάζει .
Ήταν γνώριμος αλλά τώρα πια την φόβιζε το κάθε τι. Αποφάσισε να κάνει ότι της είχαν μάθει οι γονείς της σε αυτές τις δύσκολες στιγμές γεμάτες πανικό , να μείνει ακίνητη, να αφήσει τον κίνδυνο , το περίεργο, να την προσπεράσει.
Έτσι προσγειώθηκε και πάλι κάτω (ή εκεί που νόμιζε ότι ήταν το κάτω!) και περίμενε.

Δεν χρειάστηκε να περιμένει για πολύ. Ξάφνου ένοιωσε έναν εκκωφαντικό θόρυβο και κάτι που φάνηκε να σπρώχνει με τεράστια δύναμη το σκοτεινό σύμπαν της στο άπειρο , για λίγο ένοιωσε την εμπειρία της πτήσης και πάλι μέσα στο σκοτάδι , χωρίς να καταβάλει καμία απολύτως προσπάθεια . Ήταν τόσο όμορφα , αλλά δυστυχώς για αυτήν διάρκεσε πολύ λίγο, μερικά δευτερόλεπτα μέχρι εωσότου το εκσφενδονισμένο από έναν μελλοντικό Ronaldinio , άδειο τενεκεδάκι με την coca-cola συνθλιβεί κάτω από τις ρόδες ενός διερχόμενου αυτοκινήτου. Άδικος χαμός ακόμα και για μια μικρή άκακη …μύγα με πολλά όνειρα…

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ part C

2008-05-22T15:58:00.001+03:00

Και εκεί που νόμιζε ότι όλα είχαν τελειώσει , ένοιωσε και πάλι την ομορφιά της πτήσης , την ελευθερία της , ακόμα και τώρα , με αυτές τις συνθήκες , ήταν τόσο πληγωμένη και παρά την καλή της όραση δεν έβλεπε τίποτα , ήταν όλα τόσο σκοτεινά .
Η πτήση της με τόσο αντίξοες συνθήκες για οποιονδήποτε άλλο θα ήταν μοιραία .Εκείνη όμως ήξερε . Ήξερε να τα βγάζει πέρα. Ακόμα και στα πιο δύσκολα κατάφερνε να κλείνει τους δικούς της διακόπτες κατάθλιψης , απογοήτευσης , φόβου και να συνεχίζει να ζει , σχεδόν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Συνέχισε να μετακινείται με χαμηλή ταχύτητα μέσα στο πυκνό σκοτάδι , σε μικρή απόσταση από το επίπεδο που μάλλον ήταν το δάπεδο . Τα κατάφερνε αρκετά καλά και μάλιστα σκέφτηκε «τα κατάφερες μικρή μου πάλι , τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο όσο νόμιζες».
Συνέχισε λοιπόν την πτήση της μέσα στο πυκνό σκοτάδι προς κάτι που της φαινόταν στο βάθος σαν μια φωτεινή έξοδος. Προσπάθησε ώστε οι κινήσεις της παρά τον πόνο που ένοιωθε , να είναι προσεκτικές. Ήξερε πολύ καλά ότι δεν θα άντεχε μια νέα πτώση. Ήταν σίγουρη ότι στην καλύτερη των περιπτώσεων μια σύγκρουση θα κατέστρεφε τουλάχιστον την μηχανή της.

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ part Β

2008-05-20T10:13:00.002+03:00

Κάθε κίνηση της συνοδευόταν από απόλυτο πόνο και οι κινήσεις της ήταν στιγμιαίες και νευρικές λες και έπαιζε τον ρόλο κάποιας φθαρμένης μαριονέτας στα χέρια ενός νευρικού χειριστή.
Και όμως , πάλι δεν το έβαζε κάτω , ίσα-ίσα , σκεφτόταν ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα έκανε όταν θα κατάφερνε να ξεφύγει από αυτή την δύσκολη κατάσταση. Πάντα το έκανε αυτό , ακόμα και την ποιο δύσκολη στιγμή , είχε το χάρισμα , την ικανότητα να σκέφτεται το μέλλον και να οραματίζεται τον εαυτό της στην νέα κατάσταση, μακριά από το πρόβλημα που αντιμετώπιζε εκείνη την στιγμή όσο δύσκολη και αν ήταν η κατάσταση. Αυτό ήταν ένα σχεδόν μαγικό χάρισμα της το οποίο την είχε κρατήσει ζωντανή τόσο καιρό , σε αντίθεση με τα αδέλφια της , τα οποία έχανε σχεδόν κάθε χρόνο , κάθε καλοκαίρι . Αυτό ήταν κάτι που την πλήγωνε περισσότερο και από το πόνο που ένοιωθε τώρα και δεν μπορούσε να το καταλάβει με τίποτα .Για ποιο λόγο ; γιατί;
Έκανε λοιπόν την προσπάθεια της. Παρά τον όγκο της μηχανής που κουβαλούσε στην πλάτη της εδώ και χρόνια , κατάφερε να σηκωθεί στα πόδια της .

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ part A

2008-05-19T09:26:00.003+03:00

Λοιπόν , ξεκινάω από σήμερα την ανάρτηση σε κομμάτια της ιστορίας που σας είχα αναφέρει ότι είχα γράψει πριν πολλά χρόνια και σας παρακαλώ τις ντομάτες και τα λοιπά ζαρζαβατικά κρατήστε τα για το τέλος ή για καμιά σαλάτα εποχής!

Είχε περάσει πολλά στην ζωή της . Αυτή η αναποδιά απλά ακολουθούσε , μια σειρά από τυχαία γεγονότα με κακή κατάληξη στην σύντομη ζωή της.
Και πάλι όμως δεν το έβαζε κάτω , δεν υπήρχε τρόπος οτιδήποτε να της ρίξει το ηθικό , να την κάνει να εγκαταλείψει ακόμα και τώρα σε κάτι που για άλλη μια φορά φάνταζε στα σκοτεινά μάτια της τόσο περίπλοκο …

Αποφάσισε λοιπόν να προσπαθήσει να σηκωθεί στα πόδια της , να κάνει την υπέρβαση , παρά τις πληγές της . Της φαινόταν εξαιρετικά δύσκολο να κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια μέσα στο πυκνό σκοτάδι που την κάλυπτε , καθώς δεν μπορούσε να ξεχωρίσει το πάνω από το κάτω.
Όχι ότι αυτό ήταν πρόβλημα , άλλωστε μια ζωή το έκανε με μεγάλη ευκολία , από γεννησιμιού της .
Έκανε λοιπόν την πρώτη προσπάθεια να ξεκολλήσει τα 2 της πόδια από εκείνο το καταραμένο κολλώδες υγρό που την είχε ρίξει κάτω εκείνο το βράδυ όταν πρωτοβρέθηκε σε αυτή την κατάσταση .

ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ

2008-04-12T09:48:00.007+03:00

Υπάρχει κάτι που χωρίζει ανθρώπους (ψυχραιμία δεν αναφέρομαι στα "γνωστά") , μιλώ για τις αποστάσεις που χωρίζουν τους ανθρώπους στην καθημερινότητα τους και τις οποίες ο άνθρωπος προσπαθεί κάθε λεπτό με την βοήθεια της τεχνολογίας (κινητά , e-mail , blogs, αυτοκίνητα , τρένα , αεροπλάνα κλπ) να την "πολεμήσει" ώστε να βρεθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα και πιο κοντά στον άνθρωπο που θέλει .
Και όμως όσο μεγαλώνουμε , οι αποστάσεις αυτές μικραίνουν απίστευτα. Θυμηθείτε όταν ήταν να ανεβείτε στο σχολικό ή στο λεωφορείο πόσο τεράστιο σας φαινόταν το σχολικό σαν όχημα και η διαδρομή για το σχολείο απίστευτα μεγάλη. Ένα καλοκαιρινό ταξίδι με το οικογενειακό αυτοκίνητο , έπαιρνε ώρες και η απόσταση για την Χαλκιδική φάνταζε τεράστια.
Το μόνο που έκανε την αναμονή υποφερτή ήταν η καλή οικογενειακή ατμόσφαιρα μέσα στο αμάξι , η παρατήρηση της διαδρομής , τα σύννεφα που κυνηγιόντουσαν στον ουρανό.
Μεγαλώνουμε λοιπόν και αρχίζουμε να κάνουμε τις πρώτες αποδράσεις μας , στην αρχή με ένα τρίκυκλο ποδηλατάκι , μετά με ένα ποδήλατο , μηχανάκι (ίσως!) , μοτοσυκλέτα , αυτοκίνητο , λεωφορείο , τρένο , αεροπλάνο , πλοίο με όποιο συνδυασμό τύχει και ξάφνου ο "τεράστιος πλανήτης" ΄χάνει το μέγεθος του στα μάτια μας .
Ο γίγαντας της απόστασης νικήθηκε ? Γίνεται αυτό όσο μεγαλώνουμε και όσο πιο πολύ ταξιδεύουμε , να χάνει την δύναμη του ο γίγαντας της απόστασης ? μικραίνουν οι αποστάσεις ? Θυμηθείτε όταν ήσασταν μικροί και κοιτάγατε με θαυμασμό τον χάρτη της Ελλάδας και βλέπατε τις αποστάσεις και σας φαινόντουσαν απίστευτα μεγάλες.
Τώρα? Μάλλον όχι , άρα προφανώς ο "γίγαντας" νικήθηκε .Οι κουκκίδες στον χάρτη είναι πια στιγμές στην ενήλικη ζωή μας.
Ίσως για κάποιους , να είναι έτσι , όμως οι αποστάσεις δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη . Ο γίγαντας δεν έχει χάσει την δύναμη του.
Ξέρετε γιατί? Γιατί ενώ μπορούμε να πάμε και να εκμηδενίσουμε τις αποστάσεις , που είναι όντως γελοίες , η ζωή μας φρενάρει , με την ρουτίνα της , με την καθημερινότητα της , με τις υποχρεώσεις της και ενώ από την μια έχουμε την πόρτα για τον κόσμο μισάνοιχτη , δεν μπορούμε να περπατήσουμε , ούτε καν να συρθούμε προς αυτήν.
Μόνη διέξοδος ? Η σκέψη , το μυαλό , το οποίο ανέκαθεν είναι εκεί στα δύσκολα για να μας κάνει την ζωή πιο εύκολη (?) , μας προσφέρει εικόνες και συναισθήματα που νιώσαμε και που θέλουμε να ξανανιώσουμε τόσο εύκολα και τόσο γρήγορα . Μία σκέψη μακριά ....

Μπορεί να ακούγεται άσχετο αλλά σας έχει τύχει σαν μόνη διέξοδο στην αδυναμία επικοινωνίας και κάλυψης κάποιας απόστασης με έναν άνθρωπο (ιδιαίτερα αν είναι μέσα στην καρδιά σας...) να ουρλιάζετε από μέσα σας προς αυτόν και μετά από λίγο να αισθάνεστε κάπως καλύτερα γιατί ξέρετε ότι με την υπερφυσική αυτή κραυγή σας , του στείλατε ένα μήνυμα και προκαλέσατε με αυτόν τον περίεργο τρόπο το να σας σκεφτεί (δεν λέω ότι μπορεί να χτυπήσει μετά από λίγο και το τηλέφωνο γιατί πάω στα χωράφια του κ.Χαρδαβέλα!) .

Ίσως οι αποστάσεις υπάρχουν τελικά γιατί εμείς τις βάζουμε εκεί . Είναι και αυτές ένας ακόμα τοίχος που βάζουμε στις ζωές μας όπως και η σιωπή και το κρύο και φυσικά οι γνωστοί διακόπτες... (βλ. προηγούμενες αναρτήσεις)